“ฉันแค่จะมาขอดูเอกสารของเลขาหน่อยไม่ได้เหรอ? ถ้าหากเธอไม่อนุญาตก็ได้ ฉันจะไปขอ….คุณลุงคุณป้าเอง” ฉีเซิ่งเทียนมองเธอด้วยรอยยิ้ม
ความจริงแล้วเขาแค่ต้องการหยอกล้อก็เท่านั้น ใครจะไปคิดว่าจะทำให้เธอตกใจจนวิ่งไปเร็วแบบนั้น หลังจากนี้จะไม่ล้อเล่นเรื่องแบบนี้อีกแล้ว
ถ้าหากทำให้เธอตกใจจริง ๆ ต่อไปก็หมดสนุกแล้ว!
“ผู้จัดการฉี ฉันเพิ่งรู้ว่าคุณมันคนต่ำทราม!” หลินจือเซี๋ยวที่หลบอยู่ด้านหลังอันโหรวเอ่ยขึ้น
“เห็นด้วย” อันโหรวต้องช่วยเพื่อนรักของเธออยู่แล้ว
“พวกเธอรวมหัวกันคบคิดใส่ร้ายป้ายสีและดูถูกชื่อเสียงของฉัน!” ฉีเซิ่งเทียนยืนอยู่ที่เดิมโดยไม่ขยับไปไหน ก่อนจะส่ายหน้าและมองไปที่ทั้งสองคน
“คุณมีชื่อเสียงด้วยงั้นเหรอ?” หลินจือเซี๋ยวยังคงพูดอยู่ด้านหลังของอันโหรว
“หลินจือเซี๋ยว เธอมานี่เดี๋ยวนี้นะ ฉันสัญญาว่าจะไม่ตีเธอจนตาย!” ชื่อเสียงของเขาเสียหายไปตั้งแต่ตอนไหนกันเล่า?
“พอได้แล้ว” อันโหรวเหลือบไปมองฉีเซิ่งเทียน “อยากจะทะเลาะกันก็ไปปิดประตูก่อน อย่ามาทะเลาะกันอยู่ตรงนี้
หลินจือเซี๋ยวเบ้ปาก “โหรวโหรว พวกเราเข้าไปกันเถอะ!”