ในช่วงเวลากินข้าวเช้าอันแสนสั้น ในหัวของเขากลับคิดเรื่องอื่น ๆ ได้มากมาย แม้กระทั่งคิดไปไกล
“เธอว่าโรงเรียนอนุบาลสายรุ้งเป็นยังไง?”
หลินจือเซี๋ยวยกแก้วน้ำส้มคั้นขึ้นมาดื่มและมองไปที่เขาอย่างงุนงง ก่อนจะตอบว่า “ก็ดีนะ! ก็เป็นกิจการของประธานถังไม่ใช่เหรอ!”
“งั้นในอนาคตให้ลูกของเราเข้าเรียนที่นั่น เธอคิดว่าไง………”
พรวด…..!
น้ำผลไม้เย็น ๆ ถูกพ่นไปที่ใบหน้าของฉีเซิ่งเทียน เขาที่เพิ่งพูดไปยังไม่ทันจบ จู่ ๆ เธอก็พ่นน้ำผลไม้มาที่หน้าเขา
ใบหน้าของฉีเซิ่งเทียนเย็นชาลง ดวงตาสีดำสนิททั้งสองข้างมองมาที่เธอ เธอรีบดึงกระดาษทิชชูขึ้นมาและเช็ดไปที่หน้าของเขาอย่างลวก ๆ โดยไม่เบามือหรืออ่อนโยนใด ๆ
คำพูดของเขามันช่างน่ากลัวจริง ๆ
ลูกในอนาคตของพวกเรา
ไม่มีพวกเราหลังจากนี้ และไม่มีลูกแน่!
ทันใดนั้นฉีเซิ่งเทียนก็คว้ามือของเธอมาจับไว้ กระดาษทิชชูที่อยู่ในมือของเธอก็ร่วงหล่นลงไปตรงขาของเขา
“ผู้จัดการฉีคะ ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ ถ้าหากว่าไม่ได้โกรธ…” แก้วที่ยังมีน้ำส้มเหลืออยู่นิดหน่อยในมือของเธอถูกวางลงตรงหน้าเขา “งั้นคุณก็สาดกลับมาเลย!”
ในสายตาที่จริงจังของเธอ เขายกแก้วน้ำผลไม้ขึ้นมา
คงไม่หรอก!
