ฉีเซิ่งเทียนมองไปที่ใบหน้าที่แดงระเรื่อของเธอ เขาเลียริมฝีปากล่างเล็กน้อย “หวานจัง”
“ทำไมฉันรู้สึกเปรี้ยว ๆ หวาน ๆ”
“ฉันหมายถึงเธอต่างหากไม่ใช่น้ำส้ม!” ฉีเซิ่งเทียนโกรธเล็กน้อย
“อ๋อ….” เธอนั่งลงอย่างเงียบ ๆ สัมผัสไปบริเวณที่เธอโดนขอบโต๊ะ เจ็บจัง
เมื่อเห็นการเคลื่อนไหวของเธอ เขาก็รีบลุกขึ้นมาย่อตัวลงตรงหน้าเธอ ก่อนจะเอื้อมมือมายกเสื้อของเธอขึ้น “เป็นอะไรหรือเปล่า?”
เพียะ!
หลินจือเซี๋ยวตีไปที่หลังมือของเขาทันที ก่อนจะจ้องมองไปที่เขาอย่างโกรธเคือง “คุณจะทำอะไร?”
“เช็กดูไง!”
“ไม่ต้อง! แค่ชนเท่านั้น เดี๋ยวก็หาย!” แต่ว่าทั้งหมดเป็นความผิดของเขา เป็นความผิดของเขา
ทั้ง ๆ ที่เธอเตรียมตัวจะถูกสาดกลับ แต่กลับถูกจูบจนได้
“หลินจือเซี๋ยว!” ฉีเซิ่งเทียนพูดด้วยน้ำเสียงที่ดุดัน
“ฉันบอกว่าไม่เจ็บแล้ว ทำไมน่ารำคาญแบบนี้เนี่ย! ทำไมเมื่อคืนถึงไม่คิดจะถามบ้างว่าเจ็บหรือเปล่า?” เธอไม่อยากให้เขาดู
ใบหน้าที่โกรธเคืองนั้นทำให้เขาหัวเราะออกมา “ฉันตรวจเช็กร่างกายทั้งบนล่างหมดแล้ว ตอนนี้เธอจะอายอะไร?”
เขาทำท่าเก่งกาจออกมา แต่เธอกลับดูไม่ชอบใจ “ฉันไม่ให้คุณดูหรอก!”
