ไม่สนใจแล้ว ลองดูแล้วกัน
“ผู้จัดการฉี…….” เธอพูดด้วยน้ำเสียงหวาน
น้ำเสียงที่เธอพูดออกมานั้น เธอยังรู้สึกขยะแขยงตัวเอง
ฉีเซิ่งเทียนมองไปที่เธออย่างประหลาดใจ แค่เสียงแบบนั้นของเธอก็ทำให้ร่างกายของเขานั้นอ่อนระทวย แต่ว่าเขากลับไม่แสดงท่าทางอะไรที่ผิดปกติออกมา ยังคงแสร้งทำเป็นสงบนิ่งไร้สีหน้า
“คือว่าฉันเจ็บมากเลย รู้สึกไม่สบายตัวด้วยเพราะงั้นไม่สามารถอยู่ดูแลได้แล้ว ฉันขอกลับไปพักผ่อนหน่อยนะ! ได้ไหมคะ?” สองคำสุดท้ายที่พูดออกมานั้นมาพร้อมกับการกะพริบตาอ้อนวอนรอความหวังจากเขา ผลลัพธ์น่าจะออกมาดีอยู่นะ
“ไม่ได้”
ฉีเซิ่งเทียนปฏิเสธออกมาทันที
ผู้หญิงที่น่ารักแบบนี้ เขาต้องให้อยู่ที่บ้านของตัวเองอยู่แล้ว
“ฉีเซิ่งเทียน นี่นายไม่ได้กินเนื้อมานานแล้วใช่ไหม?” สีหน้าของเธอนั้นเปลี่ยนไปทันที ไม่เหมือนกับที่ออดอ้อนเมื่อครู่
“เมื่อวานเพิ่งได้กินเนื้อไป ตอนแรกฉันรู้สึกว่ามันนานเกินไปแล้ว เซี๋ยวเซี๋ยวเธอทำให้ฉันอยากจะเชยชม แต่ไม่คิดเลยว่าเธอเองก็กระหายมากเหมือนกัน” เมื่อเขาพูดออกมา ท่าทางของทั้งสองคนก็เปลี่ยนไป
