“อย่ามาทำหน้าบูดบึ้งแบบนั้น เป็นเธอกำลังบังคับฉันเอง ไม่ใช่ฉันบังคับเธอเสียหน่อย” อะไรกันนี่บทบาทของพวกเราสลับกันตั้งแต่ตอนไหน หลินจือเซี๋ยวแอบคิด
ฉีเซิ่งเทียนวางแก้วและไวน์ลงบนโต๊ะกาแฟที่อยู่ด้านข้าง ก่อนที่จะโยนกระเป๋าของเธอไปใกล้ ๆ ตัวเธอ “เธอยังอยู่บนเตียง เธออยากจะดื่มบนเตียงหรืออยากจะให้ฉันนอนกับเธอดี!”
“ผู้จัดการฉี เพื่อความปลอดภัยแล้ว พวกเราอยู่ให้ห่างกันหน่อยจะดีกว่านะคะ ตัวอย่างก็…..” เธอรีบกระโดดลงจากเตียง ก่อนจะหยิบแก้วและไวน์ขวดหนึ่ง แล้วรีบกลับขึ้นไปที่เตียงทันที “แบบนี้ไง”
เธอที่เคลื่อนไหวแบบนั้น ฉีเซิ่งเทียนย่อมมองเห็นหมดทุกอย่าง ไม่พลาดแม้แต่ร่องรอยเดียว แต่สิ่งเดียวที่อาจจะพลาดก็คือ
เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าเธอจะทำแบบนั้นลงไปได้
“เธอคิดอยากจะปกป้องตัวเองจากฉันขนาดนั้นเลยเหรอ? ถ้าหากฉันอยากนอนหลับกับเธอจริง ๆ ตอนนี้เธอก็หายใจอยู่ข้าง ๆ ตัวฉันแล้ว เธอคิดเหรอว่าแรงของเธอจะสู้ฉันได้?” ฉีเซิ่งเทียนมองไปที่เธอ พร้อมกับเผยรอยยิ้มบาง ๆ ออกมา ก่อนจะถอยหลังไปนั่งตรงโซฟาและพิงมัน พร้อมกับเทไวน์ใส่แก้วในมือ
หลินจือเซี๋ยวเหลือบสายตามองเขา “ป้องกันไว้ก่อนถ้าเป็นคุณ”
