ฉีเซิ่งเทียนพยายามอย่างหนัก เท้าของเธอแม้จะฝืนรั้งไม่ก้าวเดินไปข้างหน้า พยายามที่ยืนอยู่กับที่เดิมราวกับว่าที่เท้าของเธอตอนนี้มีเถาวัลย์มารัดขาเอาไว้ ไม่ยอมให้เธอก้าวเดินไปข้างหน้า พยายามทำทุกอย่างไม่ให้ฉีเซิ่งเทียนลากไปได้ ฝืนรั้งไปสักพักหนึ่งก็อดไม่ได้ที่จะล้มลงทันที
“หลินจือเซี๋ยว เธอโง่หรือเปล่า! ก็รู้อยู่ว่าทำแบบนี้ยังไงก็ล้ม ยังไม่คิดจะเดินไปข้างหน้าอีก!” ฉีเซิ่งเทียนอดไม่ได้ที่จะดุเธอจากด้านหลังกับการกระทำของเธอแบบนี้
วินาทีต่อมา ก่อนที่เธอจะได้ขยับเขยื้อนหรือทำอะไร ตัวของเธอก็ถูกเขาอุ้มขึ้นมาเสียแล้ว
“ฉีเซิ่งเทียน นายปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ ปล่อยฉันนะ!” เท้าของเธอสั่นไปมาไม่หยุด สุดท้ายก็รู้ว่ามันไร้ประโยชน์ที่จะดิ้นรน
เขาก้าวเดินเข้าไปข้างใน ภายในห้องโถงมีไฟสว่างขึ้นมาทันที ก่อนที่เธอจะได้มองถึงบรรยากาศการตกแต่งก็ถูกเขาอุ้มขึ้นไปที่ด้านบนแล้ว
ภายในมือที่ถือกระเป๋าอยู่ฟาดเข้าไปที่หลังของฉีเซิ่งเทียน แต่ก็ทำให้เขาแค่ขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อยเท่านั้น ก่อนที่กระเป๋าจะหล่นลงไปตรงบันไดด้านล่าง
