ไม่ช้าในที่สุดรถก็ได้หยุดลง หลินจือเซี๋ยวที่ยังติดอยู่ในภวังค์ที่คิดอยากนอน แต่เธอก็พยายามเปิดตาออกมาดู
ก่อนจะเปิดประตูรถและลงไป เธอยืนอยู่หน้าวิลล่าสไตล์ยุโรป ดวงตาของเธอค่อย ๆ เลื่อนไปมองฉีเซิ่งเทียน “ผู้จัดการฉี ฉันมาส่งคุณถึงบ้านแล้ว! งั้นฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ ราตรีสวัสดิ์ พักผ่อนให้เยอะ ๆ นะ”
คำตอบที่เธอได้รับก็คือชายคนนั้นเอามือโอบที่เอวของเธอและพูดขึ้นว่า “หลินจือเซี๋ยว เธอลืมอะไรไปหรือเปล่า? คืนนี้เธอคงไม่คิดว่าจะหนีรอดไปได้หรอกนะ เธอไม่สามารถหลบหนีได้ตลอดชีวิตหรอก!”
หลินจือเซี๋ยวเองก็รู้ว่ามันต้องเป็นแบบนั้น แต่เธอก็คิดว่าฉีเซิ่งเทียนน่าจะลืมเรื่องพวกนี้ไปแล้ว！
เวลาก็ผ่านไปนานมากแล้ว บางทีเขาก็ชอบแกล้งหยอกเธอ ทั้งยังไม่เคยแสดงพฤติกรรมใด ๆ ออกมาสักนิด แต่ที่แท้เขาก็หาช่วงเวลาที่เหมาะสม และที่ผ่านมาเวลามันยังไม่ลงตัวนี่เอง
