“ก็ใกล้จะบ้าแล้ว ขาดแค่เงินเข้าโรงพยาบาลบ้า ถ้าหากคุณอยากจะตีผม แม้แต่เงินเข้าโรงพยาบาลผมก็ไม่ต้องออกเอง ยังอยากตีอยู่ไหม?” เซว์มู่ยื่นแก้วในมือส่งไปให้เธอ “มาเลย ใช้ไอ้นี่ฟาดมาให้เต็มแรง!”
สมองของผู้ชายคนนี้มีปัญหาหรือเปล่า?
หลินจือเซี๋ยวเริ่มสงสัยอย่างจริงจัง แต่ว่าเมื่อคิดถึงวิธีการของเขาในตอนนี้เธอก็เข้าใจได้
ว่าเขานั้นน่าจะป็นผู้ชายธรรมดาคนหนึ่ง ปกติเขาไม่น่าจะเป็นแบบนี้!
ลูซี่มองไปที่แก้วที่อยู่ตรงหน้า ก่อนที่จะละสายตามองไปที่อันโหรวอย่างสงบนิ่ง
เธอกำลังจะเอื้อมมือมา แต่เซว์มู่กลับดึงแก้วที่อยู่ในมือกลับไปทันที “ผมเปลี่ยนใจแล้ว จู่ ๆ ก็คิดขึ้นได้ว่าอยู่บ้านสบาย ๆ ดีกว่า ไม่อยากไปโรงพยาบาลแล้ว!”
“นี่นายจะเล่นฉันเหรอ!”
“ผม….เล่น….คุณ?” เมื่อเซว์มู่ได้ยินแบบนั้นก็หัวเราะออกมาอย่างดัง “คุณสวยกว่าเธองั้นเหรอ? น่ารักเหมือนเธอหรือเปล่า? หน้าอกของคุณของจริงเหมือนเธอไหม? สามารถบีบจูบและกอดได้ไหม? ดวงตาทั้งสองข้างเหมือนว่าจะบอดแล้วถึงได้ไม่แม้แต่จะมองคุณ!”
เธอที่ถูกเซว์มู่พูดแบบนั้น หลินจือเซี๋ยวไม่ได้รู้สึกดีใจเลย
