สมองเขาท่าจะมีปัญหาจริง ๆ จู่ ๆ ก็คิดว่าฉีเซิ่งเทียนนั้นสบายตากว่าเยอะ
สุดท้ายก็ต้องเอาคนมาเปรียบเทียบกันจริง ๆ
คำพูดของเซว์มู่ทำให้คนรอบข้างนั้นเริ่มกระซิบกัน สายตาที่มองมาทางลูซี่นั้นมีทั้งเห็นใจและหัวเราะเยาะ
“ขำอะไรกัน?!” ลูซี่จ้องไปที่พวกเขาและเดินผ่านผู้คนตรงนั้นออกไปด้วยความโกรธ
เสียงรองเท้าส้นสูงนั้นดังกังวาน ฟังดูแล้วก็รู้ว่าเธอนั้นโกรธเป็นอย่างมาก
“จิ่ง…….”
ทันใดนั้นก็มีเสียงดังขึ้นมา ทำให้อันโหรวนั้นตกใจ จิ่งเป่ยเฉินมาได้ยังไง?
ครั้งที่แล้วที่หาเธอเจอเป็นเพราะจีพีเอสที่ติดอยู่บนรถ วันนี้หาเธอเจอเพราะ?
เธอหรี่ตามองไปรอบ ๆ ที่ตอนนี้เริ่มเป็นที่สนใจ หลายคนต่างหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายรูปและวิดีโอ จากสวนซิวมาถึงนี่อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาครึ่งชั่วโมง ทำไมเขามาถึงที่นี่ได้เร็วขนาดนี้
หรือว่าเขาเองก็ออกมาเที่ยวเล่นอยู่ด้านนอก?
“ไสหัวออกไป!”
ใบหน้าที่เย็นชาของจิ่งเป่ยเฉินนั้นเดินผ่านฝูงชนเข้ามา เขาเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ
หลินจือเซี๋ยวรู้สึกผิดเล็กน้อย เพราะเธอเป็นคนพาโหรวโหรวมาที่นี่ ถ้าหากบิ๊กบอสตรวจสอบขึ้นมา เธอได้ตายแน่ ๆ
แต่ว่าเวลานี้เธอรู้สึกว่าเธอได้ตายไปแล้ว
