เพราะด้านหลังของบิ๊สบอสนั้นปรากฏเงาของฉีเซิ่งเทียน
ตอนนี้เธอวิ่งหนีจะทันไหมนะ
อันโหรวมองเขาที่กำลังเดินเข้ามาด้วยใบหน้ายิ้มระรื่น ก่อนจะเข้าไปจับแขนของเขาอย่างออดอ้อน “นายมาได้ยังไงเนี่ย?”
“ไม่มาดูเธอที่กำลังถูกรังแก?” ใบหน้าของเขายังคงเย็นชาเหมือนเดิม ห่างจากเขาก็เกิดเรื่องขึ้น เขาควรที่จะพาเธอไปด้วยทุก ๆ ที่
“ฉันยังไม่ได้ถูกรังแกสักหน่อย ฉันต่างหากที่ไปรังแกคนอื่น!” เธอเดินตามจิ่งเป่ยเฉินเข้าไปหาลูซี่ที่ยังคงยืนอยู่ที่เดิม
เธอมองพวกเขาด้วยท่าทางที่ไม่พอใจเป็นอย่างมาก
“ทำได้ไม่เลวหนิ” เมื่อบิ๊กบอสได้ยินเธอพูดแบบนั้น เขาก็ไม่ได้ลงมือ ผู้หญิงของเขาไม่สมควรถูกรังแก
แต่ว่ารังแกคนอื่นได้!
เมื่อตอนที่พวกเขาเดินผ่านลูซี่ไป เธอมองจิ่งเป่ยเฉินอย่างอ้อนวอน น้ำเสียงที่อ่อนโยนตะโกนเรียกเบา ๆ “จิ่ง…..”
น้ำเสียงแบบนี้นั้นมันสยิวจริง ๆ
อันโหรวเองก็รู้สึกได้ถึงขนแขนที่ลุกซู่ ก่อนจะมองที่จิ่งเป่ยเฉิน เขาไม่แสดงสีหน้าใด ๆ
ผู้ชายคนนี้ไม่แยแสกับผู้หญิงที่เรียกเขาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนหวาน ไม่คิดเลยว่าจะรู้สึกเฉยชาไม่หวั่นไหวขนาดนี้
“มีคนเรียกนายนะ” เธอพูดเตือนขึ้นมา
