“พี่โหรวโหรวดื่มชาหน่อยสิคะ” อวี๋กุยห่าวยิ้มและเสิร์ฟชาให้เธอ
“ขอบคุณ” เธอหยิบถ้วยชาขึ้นมา ก่อนจะหันไปมองวิเวียนที่กำลังนั่งอยู่ ตัวเธอหันไปทางคอมพิวเตอร์ที่มีอีเมลเข้ามาเป็นครั้งคราว แต่ว่ากลับไม่มีข้อความจากแม่เลย
“พี่คะ ช่างมันเถอะ ไม่ต้องดูแล้ว แม่คงไม่ส่งเมลมาแล้ว” เธอรู้จักแม่เธอดี
เมื่อห้าปีก่อนเธอสามารถตอบสนองได้และซื้อตั๋วให้เธอก็พิสูจน์ได้ว่าเธอไม่ใช่คุณนายที่ไม่รู้อะไรเลย ความคิดของเธอนั้นพิถีพิถันอย่างมาก
คนพิถีพิถันแบบนั้นคงไม่อยากให้พวกเขาหาเจอ ใช้วิธีการแรกไปแล้ว จะใช้ซ้ำเป็นครั้งที่สองได้ยังไง
วิเวียนปิดคอมพิวเตอร์และมองเธออย่างปวดใจ “กำหนดพิธีวันแต่งงานหรือยัง?”
“ยังเลย แต่ว่าชุดเจ้าสาวนั้นพร้อมแล้ว ฉันเกรงว่าจะทำให้เขาสงสัย เขารอวันแต่งงานมานานมาก” เธอพูดด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย
ใกล้จะถึงฤดูใบไม้ผลิแล้ว เวลาผ่านไปเร็วจนไม่รู้ตัว
เธอลองชุดเจ้าสาวสีแดงชุดนั้น เธอชอบมันมาก เมื่อสวมใส่แล้วดูสวยสง่า แต่เมื่อเธอมองดูตัวเองในกระจกก็พลันนึกถึงคำพูดของแม่ขึ้นมาในหัว
ไม่อนุญาตให้แต่งงานกับจิ่งเป่ยเฉิน!
ไม่ให้แต่ง!
ไม่!
