“อยากดื่มน้ำก็ลุกขึ้นมาทำเองสิ!” เฉาลี่เฟยอดไม่ได้ที่จะพูดแบบนั้นออกไป เธอรู้สึกโกรธมากเมื่อได้ยินเสียงของเธอ “ที่เธอทำเรื่องแบบนั้นลงไป เธอกล้ามากนะ กล้าที่จะเอาหลานของฉันออกไปแบบนั้น!”
เหอเหมียวเมื่อได้ยินเสียงของเฉาลี่เฟย เธอก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างเต็มที่ จู่ ๆ น้ำตาก็ไหลออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ น้ำเสียงของเธอค่อย ๆ สะอื้นเบา ๆ
“ฉันไม่ตั้งใจให้เกิดเรื่องแบบนี้ แต่พี่โอวหยางเขาไม่ยอมให้เขาเกิดมา ถึงแม้ว่าเขาจะเกิดมาแล้วแต่พ่อไม่รักไม่ชอบแบบนี้ ฉันก็ไม่คิดอยากให้ลูกของฉันต้องใช้ชีวิตแบบนั้น อีกอย่างฉันก็ไม่ได้ทำให้เขาต้องเสียเปล่านะ” เพราะตัวเธอวางแผนเอาไว้หมดแล้ว
ก่อนหน้านั้นเธอได้ยินเรื่องที่บริษัทจิ่งคิดจะทำอะไรอยู่ เธอเลยกินยาล่วงหน้าเป็นเวลากว่าสามวัน ก่อนจะไปที่แห่งนั้นในช่วงเวลาที่พอเหมาะพอดี ตอนนั้นเธอรู้สึกว่าท้องช่วงล่างของเธอนั้นปวดมากขึ้นเรื่อย ๆ
