“โหรวโหรวดีจะตายไป และผมก็รักเธอมากด้วย ก่อนหน้านั้นแม้จะไม่รู้จักชัดเจนมาก่อน แต่ตอนนี้มีผมอยู่ แล้วเธอจะเอาเวลาที่ไหนไปมองผู้ชายคนอื่นอีก ก่อนหน้านั้นผมเคยพูดอะไรกับคุณนายโอวหยางไปบ้าง หวังว่าคุณจะจำได้นะว่าผมพูดอะไรไป อย่ามาพูดจาไร้สาระแบบนี้” น้ำเสียงของจิ่งเป่ยเฉินเรียบสงบ ไม่มีอารมณ์ที่ดูโมโห แต่กลับเหลือบมองไปที่เฉาลี่เฟยและพูดขึ้นอย่างเบา ๆ
ด้วยน้ำเสียงและท่าทางของเขา ทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัวจริง ๆ
จะให้ต่อสู้กับจิ่งเป่ยเฉินงั้นเหรอ เธอไม่ได้โง่ขนาดนั้นหรอกนะ
ในเมื่อจิ่งเป่ยเฉินช่วยอันโหรวต่อสู้กับเธอแบบนี้ เธอเองก็คงทำอะไรไม่ได้
“เป่ยเฉิน อย่าว่าป้าเฟยเลย เป็นเพราะเธอเลยนะที่ทำให้พวกเราได้อยู่ด้วยกันแบบนี้ ถ้าหากในคืนแต่งงานของประธานโอวหยาง ไม่ใช่ป้าเฟยที่วางยาใส่ฉันละก็ เราก็คงไม่ได้ตกหลุมรักกันแน่ ๆ และคงไม่ได้เกิดเรื่องพวกนี้ขึ้น สิ่งที่พวกเราเป็นอยู่ในวันนี้ต้องถือว่าเป็นเธอเลยนะที่ช่วยพวกเราเอาไว้” อันโหรวพูดด้วยรอยยิ้มออกมา แต่ในใจกลับคิดว่าคนน่ารังเกียจแบบนี้ คนปกติเขาไม่ทำกันหรอก!
