เธอทำท่าเกาะไปที่แขนของจิ่งเป่ยเฉิน ก่อนจะพิงไหล่ของเขาและพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลไปว่า “ในเมื่อป้าเฟยเป็นคนที่จับคู่ให้พวกเราแบบนี้ พวกเราก็เชิญเธอไปงานแต่งงานของเรากันเถอะ”
“ได้ ตามที่เธอพูดเลย”
อันโหรวกับจิ่งเป่ยเฉินเอ่ยพูดจาไปมา ทำให้ใบหน้าของเฉาลี่เฟยยากที่จะดู หน้าตาของเธอตอนนี้โอวหยางลี่กำลังมองมันอย่างชัดเจน
“แม่ ที่เธอพูดหมายความว่ายังไง? แม่เป็นคนวางยาเธองั้นเหรอ?” โอวหยางลี่เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ พลางมองดูท่าทีของเธอ ใบหน้าที่ซีดเซียวโกรธขึ้นมาทันที “ที่เธอพูดมาเป็นความจริงหรือเปล่า?”
“ลี่เอ๋อร์ ไม่ใช่หรอก เธอพูดเล่นไปเรื่อย ฉันจะทำแบบนั้นได้ยังไง ในคืนนั้นมีคนอยู่บนเรือตั้งเยอะแยะ ฉันจะทำอะไรได้ แกเห็นชัดเจนแล้วงั้นเหรอ?” เรื่องเกิดขึ้นตอนไฟดับ ไม่น่ามีใครมองเห็นได้ด้วยซ้ำไป
อีกอย่างเธอก็ไม่ได้ทำเองด้วย
เธอแค่เป็นคนสั่งการเท่านั้นเอง
“ในคืนนั้นบนเรือ ตอนไฟดับไปชั่วเวลาหนึ่ง ถ้าหากแม่คิดจะวางยาเธอ เวลามันก็เพียงพอแล้ว!” โอวหยางลี่ยังคงจำได้ชัดเจนดีว่ามันเกิดอะไรขึ้นบ้างในค่ำคืนนั้น
รายละเอียดมากมายขนาดนั้นเขาล้วนจำมันได้อย่างชัดเจนดี
