“นั่นเธอควรจะรู้สึกเป็นเกียรติไม่ใช่เหรอที่กลายเป็นผู้หญิงของฉัน?” เขาขยับเข้ามาใกล้เธอและเผยรอยยิ้มออกมา
ใบหน้าของเขานั้นเผยความรู้สึกออกมาอย่างชัดเจน แต่ว่าเธอกลับรู้สึกเฉยเมย
“ไม่เลย” เธออึดอัดมากกว่า รู้สึกเป็นเกียรติงั้นเหรอ?
“ด้านนอกนั้นไม่มีเสียงอะไรเลยจริง ๆ พวกเราออกไปข้างนอกกันเถอะ ฉันขอร้อง!”
“ไม่ ลูกศรธนูจะเข้าเป้าแล้ว เธออ่อยฉันก่อนเอง” เห็นได้ชัดว่าเขาอยู่ดี ๆ เป็นเธอที่ตั้งใจทำให้เขาไขว้เขว มองเขาอย่างมีเลศนัยแล้วก็หายออกไปแบบนั้น
เพราะงั้นเธอจำเป็นจะต้องรับผิดชอบ!
“ฉันอ่อยคุณตอนไหน? ฟ้าดินเป็นพยานฉันไม่ได้ทำอะไรเลย ถ้าหากว่าอะไรที่ทำให้ผู้จัดการฉีเข้าใจผิดละก็ ให้คุณพูดออกมาแล้วฉันจะอธิบายมันให้ฟังเอง”
“ตอนนี้นั่นแหละ”
ดวงตาที่จ้องมองเขาด้วยน้ำตา ใบหน้าเล็ก ๆ แดงระเรื่อ ๆ อย่างน่าสงสารที่มองเขา ล้วนทำให้เขารู้สึกถึงความงามขึ้นมาในชั่วพริบตา เขายังไม่ได้ลิ้มรสอย่างเพียงพอเลย หลินจือเซี๋ยวเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองแสดงความรู้สึกอะไรออกมา ถึงทำให้เขาคิดว่าเธออ่อยเขา
“เอาอีกแล้ว…….”
“……”
เธอหยุดพูดแล้วยังไม่ได้เหรอ?
