เพราะจู่ ๆ ผู้หญิงที่ตั้งท้องก็ล้มลงอย่างกะทันหัน พวกเขาเองก็ไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงเหมือนกัน
“หลบไป!”
พวกนักข่าวที่อยู่ด้านหลังเมื่อได้ยินเสียงที่ดังขึ้นของจิ่งเป่ยเฉินก็รีบหันไปมองทันที
พวกเขาต่างก็หลีกทางให้จิ่งเป่ยเฉินเดินเข้ามาได้อย่างง่ายดาย ใบหน้าที่เย็นชาและดวงตาที่เย็นชายังคงกวาดสายตามองไปที่คนคนหนึ่งที่กำลังอยู่บนพื้น ทันใดนั้นเขาก็เริ่มหงุดหงิดขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนจะก้าวเดินไปตรงหน้าของอันโหรวและดึงเธอออกมา
จริงอยู่ที่นักข่าวที่นี่ค่อนข้างเยอะ แต่ภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้ ถึงแม้จะบอกว่าเธอไม่ได้ผลักก็ตาม แต่พวกนักข่าวคงไม่มีทางเชื่อง่าย ๆ แน่
ทางด้านตัวเธอเองก็เดินตามเขาไปอย่างเงียบ ๆ โดยไม่รู้ตัว จิ่งเป่ยเฉินไม่พูดอะไรเลย เขาทำเพียงดึงเธอออกไปจากที่แห่งนั้น
ทางด้านนักข่าวก็เดินตามหลังพวกเขามา ด้วยเพราะคิดอยากจะเอ่ยคำถามกับอันโหรว เหอเหมียวที่กำลังนอนอยู่บนพื้นก็ร้องตะโกน ‘ลูกของฉัน.. ลูกของฉัน…’ ไม่หยุด
“ออกไป!” จิ่งเป่ยเฉินพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
