นักข่าวทุกคนที่ได้ยินต่างก็ยืนนิ่งเงียบ ไม่พูดจา ไม่เพียงแต่จะปิดปากเท่านั้น ยังหยุดก้าวเดินตามพวกเขาอีกด้วย ในเมื่อเป็นแบบนั้น นักข่าวคนหนึ่งจึงวิ่งกลับไปหาเหอเหมียว คนอื่น ๆ จึงเดินตามไปเช่นกัน
เมื่ออันโหรวและจิ่งเป่ยเฉินออกมาจากสถานที่เกิดเหตุ หลังจากนั้นก็เข้าไปนั่งในรถ พวกเขายังไม่ได้ขับรถออกไปในทันที
อันโหรวหันหน้ามองไปที่เขา ก่อนจะยักไหล่อย่างเฉยเมยและพูดขึ้นว่า “ฉันไม่ได้ผลักเธอเลยนะ”
“ฉันรู้อยู่แล้ว” ทันใดนั้นเขาก็โอบกอดเธอซะแน่น โหรวโหรวของเขาแต่ไหนแต่ไรมาชอบเด็กจะตาย เวลาเห็นเด็กเจ็บเธอก็เหมือนจะเจ็บตาม แล้วทำไมจะต้องไปผลักคนท้องด้วย
เรื่องที่เกิดขึ้นไม่มีทางเป็นไปได้หรอก เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!
“แต่ว่าเธอจับมือของฉัน และจู่ ๆ ก็ทำเหมือนกับว่าโดนผลักแล้วก็ล้มลงไปเลย ที่นั่นมีนักข่าวอยู่เต็มไปหมด ฉันเองก็ไม่รู้จะอธิบายออกไปยังไง!” เธอไม่คิดเลยว่าเหอเหมียวจะทำแบบนั้น
ไม่ว่ายังไงก็ตาม ตราบใดที่เธอยังมีลูกอยู่ เธอก็ยังสามารถมีที่ยืนอยู่ได้ในบ้านตระกูลโอวหยาง แต่ถ้าหากไม่มีลูกแล้ว เฉาลี่เฟยไม่มีทางปล่อยให้เธอเหยียบเข้าไปในประตูบ้านโอวหยางแน่ ๆ
