“ก็คงไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว อีกอย่างฉันกับเขา……” อันโหรวนึกถึงหยางหยางและหน่วนหน่วนที่กำลังยิ้มแย้ม “พวกเราไม่เพียงแต่จะมีลูกด้วยกัน แต่ครั้งนี้พวกเราจะแต่งงานกันจริง ๆ การแต่งงานที่ควรจัดตั้งนานแล้วด้วย!”
“การแต่งงานมันก็เป็นแค่พิธีเท่านั้น”
ทันใดนั้นเองเธอก็ยื่นมือซ้ายออกมา ก่อนจะเผยมันให้เห็น แหวนหมั้นที่โอวหยางลี่ได้โยนทิ้งไป เดิมทีจิ่งเป่ยเฉินต้องการจะซื้อแหวนวงใหม่ให้กับเธอ แต่เธอกลับปฏิเสธมัน
เธอบอกว่าอีกไม่นานเธอก็จะแต่งงานแล้ว ถ้าหากแต่งงานเมื่อไหร่ การสวมแหวนแต่งงานก็ไม่ได้ใช้เวลานานมากนัก ไม่จำเป็นต้องวุ่นวาย
ถึงแม้ว่าใบหน้าของเขาจะดูไม่มีความสุข แต่ตัวเธอก็สามารถประนีประนอมกับเขาได้แน่
วิเวียนเองก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี จึงมองรอยยิ้มบาง ๆ ที่เธอเผยออกมาและพูดว่า “ตัดสินใจแล้วก็ดี ชีวิตของเธอนับจากนี้อยู่ที่มือของเธอแล้ว”
“ใช่ แต่ฉันก็คิดถึงแม่มากจริง ๆ นะ” เธอยังคงคิดถึงแม่อยู่เสมอ ถึงแม้ตอนนี้เธอจะกลายเป็นแม่คนแล้วก็ตาม
