“ใกล้แล้วนี่อีกนานแค่ไหนคะ? ประธานจิ่งช่วยบอกฤกษ์หน่อยสิคะ! พวกเราต่างรอลุ้นอยู่นะ! วันนั้นจะต้องว่าง ประธานจิ่งอย่ามาบอกกระชั้นชิดตอนใกล้จะแต่งนะคะ!”
“ใช่แล้ว ๆ ใช่แล้ว!”
เมื่ออันโหรวได้ยินเสียงพวกเขาเหล่านั้นถึงนึกขึ้นได้ว่าตัวเธอเองก็ไม่รู้ว่าพิธีแต่งงานนั้นจะเกิดขึ้นเมื่อไหร่
อดไม่ได้ที่จะหันไปมองเขา เพื่อรอฟังคำตอบจากเขาเช่นกัน
“จะออกมาชี้แจงล่วงหน้าแน่นอน อดทนรอนะครับ ไม่นานหรอก เพราะผมเองก็ทนไม่ไหวแล้วที่จะส่งตัวเจ้าสาวเข้าหอ” เมื่อจิ่งเป่ยเฉินพูดจบก็โน้มตัวมาหาเธอ พลางจูบไปที่ใบหน้าของเธอเบา ๆ
ฉากเมื่อครู่ทำเอาผู้คนต่างตกตะลึงและบันทึกภาพเอาไว้อย่างกระตือรือร้น
“หลังจากที่แถลงข่าวเสร็จ เชิญเตรียมไปจิบน้ำชายามบ่ายต่อ หากอยากรู้เรื่องอะไรสามารถคุยไปกินไปได้” ฉีเซิ่งเทียนพูดออกมา จิ่งเป่ยเฉินจึงลากอันโหรวออกไปอย่างรวดเร็ว
ฉีเซิ่งเทียนมองพวกเขาทั้งสองที่ออกไปด้วยกัน ก่อนจะหัวเราะออกมา และหันกลับมามองผู้สื่อข่าวและผู้ที่ถูกเชิญมาทุกท่าน “ผู้ชายที่มีภรรยาแล้วนั้นต่างกัน เมื่อไหร่ผมจะได้ออกไปอย่างทนรอไม่ได้กันนะ!”
“ผู้จัดการฉีคะ คุณยังมีพวกฉันนะคะ!”
