กลุ่มนักข่าวที่อยู่ด้านล่างพูดพลางหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน
“ไป ๆ ไม่เป็นไร พอดีผมไม่ชอบ” ฉีเซิ่งเทียนวางไมโครโฟนลง “ไปได้แล้วครับ ไปกินข้าวหรือคุยเล่นกัน”
จิ่งเป่ยเฉินและอันโหรวเดินเข้าไปในสถานที่ประชุมและนั่งลงในมุมเงียบ ๆ เพื่อคุยกัน
“พิธีแต่งงานนี่เมื่อไหร่เหรอ?” อันโหรวเสิร์ฟน้ำส้มตรงหน้าพลางยิ้มมองเขา
“ชุดงานแต่งเสร็จเมื่อไหร่ก็แต่งเลย” จิ่งเป่ยเฉินจ้องไปที่เธออย่างเย็นชา ก่อนจะค่อย ๆ ยิ้มออกมาเล็กน้อย “เธอต้องการอะไรในพิธีแต่งงานหรือเปล่า?”
“ไม่มี ขอแค่เจ้าบ่าวคือนาย เจ้าสาวคือฉันก็พอแล้ว” เธอไม่ได้ต้องการอะไรในพิธีแต่งงาน
แต่ไม่รู้ว่าทำไมภายในใจของเธอกลับรู้สึกไม่สบายใจแปลก ๆ
ถ้าคลิปวิดีโอของพวกเขาทั้งคู่เผยแพร่ออกไป แม่เห็นแล้วจะส่งกระดาษโน้ตอะไรมาให้เธออีกหรือเปล่า?
ไม่อนุญาตให้แต่งงานกับจิ่งเป่ยเฉิน
ท้ายที่สุดแล้วแม่รู้อะไรมา?
“แน่นอน” พวกเขาสองคนแต่งงานกัน บ่าวสาวต้องเป็นพวกเขาทั้งคู่
“ไม่ต้องรีบร้อน! ใจเย็นหน่อย เลือกวันที่เป็นมงคล ถึงยังไงนายก็บอกว่าครั้งหนึ่งในชีวิต” จู่ ๆ เธอก็เอ่ยขึ้น
“ได้” ถือเป็นเรื่องยากที่อันโหรวมีเงื่อนไขต่อพิธีแต่งงาน
