เมื่อเห็นเธอยังคงยืนอยู่ที่เดิม จิ่งเป่ยเฉินก็ลุกขึ้นมาอย่างกะทันหัน ก่อนจะหยิบเสื้อสูทที่แขวนอยู่และเดินมาตรงหน้าเธอ เขาก้มมองเธอ “ที่รัก ลืมแล้วเหรอว่าวันนี้เป็นวันอะไร?”
ลมหายใจที่ร้อนผ่าวเข้ามาใกล้หูของเธอ เธอก้าวขยับถอยหลังไป “ฉันจำได้ ไปกันเถอะ!”
วันนี้พวกเขาต้องไปวัดตัวตัดชุดแต่งงาน
เมื่อทั้งสองคนเดินออกไปจากตึกก็เห็นอันหยาพั่นกำลังเดินเข้ามาจากด้านนอกพอดี
เวลาทำงานเธอมาทำอะไร?
“พี่คะ พวกพี่จะออกไปข้างนอกเหรอ?” เธอยิ้มพลางเอ่ยถาม “ฉันเพิ่งไปหาลูกค้ากับผู้จัดการมา! ไม่มีเวลาว่างเลย!”
“ไปตัดชุดแต่งงาน”
“งั้นก็น่าสนุกเลย ฉันไปดูด้วยได้ไหม?” อันหยาพั่นมองเธออย่างตื่นเต้น “พี่…….”
อันโหรวมองใบหน้าที่ขอร้องแบบนั้น ก่อนจะพยักหน้า
พวกเขาทั้งสองคนนั่งอยู่ด้านหลัง ส่วนอันหยาพั่นนั่งอยู่เบาะข้างคนขับ เมื่อขึ้นรถมาอันหยาพั่นก็ไม่ได้พูดอะไรที่น่าสนใจ
อันโหรวหันไปมองจิ่งเป่ยเฉิน ใบหน้าของเขานั้นดูไม่แยแส ดวงตาปรากฏความไม่พอใจขึ้นมาเล็กน้อย
ช่วงนี้ไม่ค่อยได้เจออันหยาพั่น บวกกับเรื่องของโอวหยางกรุ๊ปด้วย ภายในใจของเธอจึงลืมเรื่องจี้หยกนั้นไปเสียสนิท
