“ฉันเป็นนักธุรกิจ มีเงินจำนวนมากมายเข้าออกบัญชี จำเป็นต้องมีเหตุผลด้วยเหรอ” แม้จะเป็นเงินดำเขาก็สามารถฟอกมันได้อย่างง่ายดาย
“ประธานจิ่ง งั้นก็ตามคุณเลยครับ แล้วเรื่องนี้จะจัดการยังไง?” เขาอยากจะหัวเราะออกมา แต่สถานการณ์ตอนนี้ทำให้เขาอยากจะร้องไห้มากกว่า
เพราะงั้นสีหน้าของเขาในตอนนี้จึงไม่น่าดูเลยสักนิด
จิ่งเป่ยเฉินมองไปที่เขา เหมือนว่าพ่อแม่นั้นตายไปแล้ว ร่องรอยของความเกลียดชังปรากฏอยู่ในดวงตาของเขา ก่อนจะพูดออกมาอย่างเยือกเย็น “ไม่เกี่ยวกับนาย ไม่ให้ตรวจสอบ”
“ทุกท่านเชิญค่ะ!” อันโหรวผายมือออกไป ก่อนจะพาคนที่แต่งชุดสูทเหล่านั้นออกไปจากห้องทำงาน
ประตูห้องทำงานถูกปิดลง อันโหรวเดินเข้าไปหาเขาด้วยรอยยิ้ม “ตอนนี้ก็เรียบร้อยแล้ว”
“ดีมากเลย” จิ่งเป่ยเฉินมองไปที่เธอพลางกระตุกปากขึ้น “ส่งเขาเข้าคุกไปถือว่าเอาเปรียบพวกเขาไปหรือเปล่า?”
“เป็นเพราะพรของหยางหยางและหน่วนหน่วน” เธอหยุดยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงานพลางมองไปที่ใบหน้าที่เหมือนหยางหยาง เธอรู้สึกจุกเสียดขึ้นมาภายในใจอย่างอดไม่ได้
เรื่องในปีนั้นไม่ได้เกี่ยวข้องกับเขาจริงเหรอ?
เธอชักเริ่มไม่แน่ใจแล้วสิ
