จิ่งเป่ยเฉินเอนหลังไปอย่างเกียจคร้าน ดวงตาสีดำสนิทกวาดตามองพวกเขา ก่อนจะพูดขึ้นว่า “เกี่ยวอะไรกับฉัน”
“ประธานจิ่งไปร่วมแค่แป๊บเดียว ที่นั่นมีอาหารและไวน์ดี ๆ รอต้อนรับอยู่ เข้าไปกินแค่มื้อเดียวก็พอ ได้ไหมครับ?” เขากังวลจริง ๆ เกรงว่าจะไปยั่วยุพระพุทธเจ้าองค์ใหญ่เข้า!
ถ้าหากโกรธแล้วจู่ ๆ เขาระเบิดตึกทิ้งขึ้นมาจะทำยังไง!
ทำไมคนคนนั้นที่รวบรวมรายชื่อถึงทำให้มีชื่อจิ่งเป่ยเฉินอยู่ในนั้นด้วยนะ!
เขาสามารถทำเป็นไม่เห็นก็ได้ หรือทำเป็นตัดรายชื่อเขาออกซะก็จบ!
“ไม่ว่าง”
คนคนนั้นมองมาพลางทำสีหน้าคล้ายจะร้องไห้ สีหน้าของคนอื่น ๆ เองก็แย่ไม่แพ้กัน!
เมื่ออันโหรวเดินเข้ามาเห็นฉากแบบนี้
เธอถือเอกสารเดินเข้าไปหาเขา “นี่ของคุณค่ะ!”
“คุณเลขาช่างเป็นคนที่เห็นอกเห็นใจจริง ๆ” เขามองไปที่เอกสารข้อมูลซึ่งเป็นที่มาของเงินจำนวนนั้น
ที่แท้ก็เป็นเลขบัญชีของพวกค้ายาจริง ๆ แต่ว่าตอนนี้เงินก้อนนั้นได้ถูกจิ่งเป่ยเฉินโอนออกไปยังบัญชีต่างประเทศแล้ว พวกเขาไม่สามารถตรวจสอบหลักฐานรายละเอียดในทางรูปธรรมได้
