“นาย….” เธอมองไปที่คางของเขาที่ถูกเธอฟาดไป เธอไม่รู้ว่าควรจะโกรธเขาดีไหม
“ลงไป!”
เขาจับไปที่คาง “เธอต้องชดใช้ให้กับฉัน”
เธอกำแก้วที่อยู่ข้างกายเธอเอาไว้แน่น พลางนึกถึงฝันร้ายนั่น “ใครใช้ให้นายจู่โจมมากลางดึกกัน ฉันกำลังฝันร้าย ฝันว่าฉันถูกหินทับไว้ มันหนักมาก!”
“พรุ่งนี้เริ่มลดน้ำหนักละกัน”
อันโหรวมองไปที่ซิกซ์แพคของเขา และกล้ามเนื้อท้องส่วนล่าง…..
มีไขมันส่วนเกินตรงไหนกัน?
เขาจะลดน้ำหนักจากตรงไหน?
“คางของนายเจ็บมากไหม? ต้องไปหาหมอหรือเปล่า?”
“ที่รักแค่จูบฉันก็พอ” เขาพูดพลางดึงผ้าห่มบนตัวเธอออกจนมันร่วงลงไปบนพื้น
“ไม่จูบ!” เธอเม้มริมฝีปาก เพิ่งกัดไปเมื่อครู่จะสูญเสียความจำอะไรไปเร็วขนาดนี้
เขายังคงไม่ขยับเขยื้อน
“ออกไป ๆ ออกไป!” เธอทนไม่ไหวที่จะพูดออกมา
“จิ่งเป่ยเฉิน นายได้ยินที่ฉันพูดหรือเปล่า?”
“อืม…..” จิ่งเป่ยเฉินบังตัวเธอไว้ ก่อนจะออกห่างจากตัวเธอ
เธอโล่งใจขึ้นมาทันที แต่วินาทีต่อมาเธอก็ต้องร้องออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ “อา……”
