ตะไปที่ตัวเขาอยู่หลายครั้ง“ปล่อยนะ ฉันบอกให้ปล่อยไง!”“อย่าตะโกนเสียงดังไป เดี๋ยวจะหาว่าฉันรังแกเธอนะ!” จิ่งเป่ยเฉินใช้ขาเตะไปที่ประตูห้องเพื่อเปิด ก่อนที่จะใช้ขาปิดประตูอีกครั้งประตูห้องนั้นปิดลง เธอดิ้นด้วยแรงที่น่าทึ่งมากเพราะว่าเธอรู้ภายในห้องนั้นเก็บเสียงได้ดีมาก ไม่ว่าเธอจะร้องตะโกนยังไงก็ไม่มีประโยชน์“นี่นายปล่อยฉันนะ ไม่เห็นว่าฉันกำลังโกรธอยู่หรือไง?” นี่เขาฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องเหรอ?“ไม่ปล่อย!” เขาก็คือเขา จะปล่อยเธอไปได้ยังไงเว้นเสียแต่…..จะกดร่างของเธอเอาไว้เหมือนที่ทำอยู่ตอนนี้ตัวของอันโหรวล้มลงไปนอนบนเตียง สายตาจ้องมองไปที่เขา ริมฝีปากบาง ๆ เริ่มขยับ เธอใช้แรงเอื้อมมือไปจับที่เอวของเขา “ออกไปจากตัวของฉันเดี๋ยวนี้!”
เธอหยิกไปที่ใบหน้าของเขา “คิดดี ๆ ถ้ายังคิดไม่ออก คืนนี้นายอย่าได้คิดมานอนบนเตียงของฉัน!”
ร้ายแรงอะไรขนาดนี้!จิ่งเป่ยเฉินเบิกตากว้าง ทำไมโหรวโหรวถึงได้พูดอะไรที่ดูร้ายแรงแบบนี้ ไม่ยอมให้นอนบนเตียงด้วยถือเป็นโทษที่โหดร้ายที่สุด!บิ๊กบอสจับไปที่หน้าของเธอและจ้องมองเธอ ก่อนจะพูดอย่างจริงจัง “โหรวโหรว ฉันจะพูดทุกเรื่องของวันนี้ให้หมดเลย เธออยากรู้ตั้งแต่ออกจากบ้านเลยไหม”เธอพยักหน้าพร้อมทำท่าที่จะรับฟังหลังจากนั้นจิ่งเป่ยเฉินก็บอกทุกเรื่องที่เกิดขึ้นของเช้าวันนี้โดยไม่ปิดบังเธอเลยแม้แต่เมื่อไหร่ที่ไปเข้าห้องน้ำก็พูดอย่างชัดเจนอันหยาพั่นมาหาเธอ แต่เธอไม่อยู่ก็เลยไปที
