่ห้องทำงานของจิ่งเป่ยเฉิน หลินจือเซี๋ยวก็ยกกาแฟเข้ามาเสิร์ฟ ตอนนั้นเขากำลังดูกราฟตารางของบริษัทอย่างจริงจังจึงไม่ได้สนใจกาแฟร้อน ๆ นั่นร้อนจนลวกลิ้นก็เลยคายออกมาเขาเดินเข้าไปในห้องเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า เมื่อเดินเข้าไปในห้องถึงรู้ว่าในกระเป๋าเสื้อมีจี้หยกอยู่ข้างใน เขาจึงวางไว้บนโต๊ะ อันหยาพั่นเห็นก็เลยหยิบขึ้นมาอย่างตื่นเต้น บอกว่าเป็นของที่เธอทำหายไปเมื่อหลายปีก่อนเขาเองก็ไม่รู้ว่าจี้หยกชิ้นนั้นเป็นของใครก็เลยคืนเธอไป หลังจากนั้นเขาก็ออกมาจิ่งเป่ยเฉินยังเล่าเรื่องที่ไปประชุมมาตอนบ่ายอีก แต่อันโหรวไม่ได้มีกระจิตกระใจที่จะฟังเขาพูดต่อหรือว่ามันเป็นภาพลวงตา ทำไมเธอรู้สึกว่าจิ่งเป่ยเฉินนั้นไม่ได้พูดเรื่องจริงแล้วยังมีเรื่องของโอวหยางลี่ก่อนหน้านี้อีก เขาร้ายกาจขนาดนั้น ทำไมถึงหาไม่เจอ!หรือว่าเขาจงใจปิดบังเธอกันแน่?จู่ ๆ ก็เกิดความรู้สึกสับสนวุ่นวายขึ้นมาภายในใจ เธอรู้สึกไม่สบายใจเป็นอย่างมาก“หยุด! พอแล้ว!” มือของอันโหรวอุดไปที่ปากของเขา “คืนนี้ฉันจะไปนอนกับหน่วนหน่วน”“ที่รัก ฉันพูดยังละเอียดไม่พออีกเหรอ?” ทำไมเขาต้องยอมรับโทษด้วย?เขาไม่รู้เลยว่าตัวเองนั้นผิดตรงไหนบิ๊กบอสรู้สึกหดหู่ใจเป็นอย่างมากใบหน้าที่บูดบึ้งหอมไปที่แก้มของภรรยา เขาไม่ได้โกรธ ไม่มีทางโกรธเธอ“ไม่ใช่ปัญหานี่!” เธอเอนหลังพิงเบาะ จิตใจของเธอเริ่มสับสนไม่เพียงแต่เรื่องของโอวหยางลี่ เพราะตอนนี้มีเรื่องของอันหยาพั่นอีกแม้จะ
