ได้รับกระดาษโน้ตของแม่ แต่ใจเธอก็เลือกที่จะเชื่อเขา จนกระทั่งเห็นลายเซ็นของเขาที่บ้านของโอวหยางลี่ ภายในใจของเธอก็เริ่มสงสัยว่าเป็นความตั้งใจของโอวหยางลี่หรือเปล่าแต่ว่าจี้หยก…….ถ้าหากจี้หยกอยู่ในมือของเธอ หากอันหยาพั่นขอเธอ เธอก็ไม่ลังเลที่จะให้มันและก็คงยินดีที่จะให้ด้วยแต่ว่ามันอยู่ในมือของจิ่งเป่ยเฉิน และเขาก็ให้เธอ นั่นทำให้อันโหรวรู้สึกไม่สบายใจ“ที่รัก เธอหึงเหรอ?” เหมือนว่าเขาจะได้กลิ่นอายแรงหึง“หึงอะไรของนาย!” อันโหรวไม่ได้มองเขาแม้แต่น้อย“ฉันสาบานเลยว่านอกจากภรรยาที่รักของฉันแล้ว ฉันก็ไม่เคยจับต้องแม้แต่เส้นผมของผู้หญิงคนอื่นเลย” เขานั้นโดนเอาเปรียบอยู่จริง ๆแต่เมื่อเห็นอันโหรวหึงเขาแบบนั้น ภายในใจของเขากลับรู้สึกดีใจขึ้นมาโหรวโหรวของเขานั้นชอบเขาเพราะงั้นถึงได้หึงอันโหรวมองไปที่ใบหน้าที่นิ่งเฉยของเขา เธอรู้สึกไม่สบายใจเลยจริง ๆเขาไม่ได้แตะต้องแม้แต่เส้นผม ที่สัมผัสคือตรงส่วนอื่น?“โหรวโหรว……”“พูดไปก็ไม่มีประโยชน์! ออกไปห่าง ๆ ฉันเดี๋ยวนี้!”บิ๊กบอสมองเธอนิ่ง ๆ ภายในหัวคิดเกี่ยวกับสิ่งที่เขาทำ ว่าท้ายที่สุดแล้วเขาทำเรื่องเลวร้ายอะไรลงไปไม่คิดว่าจะทำให้อันโหรวโกรธได้ขนาดนี้เขาคิดวนไปวนมาและข้อสรุปสุดท้ายของเขาก็คือเขาไม่รู้เมื่อกลับมาถึงบ้าน อันโหรวก็รีบลงไปจากรถทันทีโดยไม่ได้สนใจเขา และก็เกือบจะวิ่งเข้าไปในบ้านจิ่งเป่ยเฉินมองไปที่ด้านหลังของเธอที่เดินจากเขาไปอย่างทนรอไม่ไหว
