นออกไปทันทีเมื่อพวกเขาเดินไป เธอจึงวางตะเกียบในมือลงและเช็ดปาก ก่อนจะเดินออกไปจากห้องอาหาร คนที่อยู่ด้านหลังจึงรีบเดินตามเธอมานี่เธอไม่มีสิทธิ์จะโกรธแม้แต่อยู่ในบ้านหลังนี้เลยงั้นเหรอ?เธอรีบเดินขึ้นไปชั้นบน เมื่อเดินไปถึงหัวโค้งบันไดที่อยู่ชั้นสองก็ถูกเขาจับเอาไว้ร่างน้อย ๆ ของเธอถูกเขาอุ้มขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน “โหรวโหรว เธอโกรธจริงจังเหรอเนี่ย?”เธออยากจะออกไปจากอ้อมแขนของเขา แต่เขากลับอุ้มเธอไว้อย่างแน่น เธอเขย่งเท้าทั้งสองและร่างนั้นก็ลอยขึ้นเหนือพื้นมือทั้งสองข้างของจิ่งเป่ยเฉินจับไปที่เอวของเธอไม่ยอมปล่อย“โหรวโหรว นี่เธอกำลังทดสอบพละกำลังของฉันอยู่เหรอ?” เขาจะยอมปล่อยเธอได้ยังไง ไม่มีทางเด็ดขาดเธอคิดจะเอาขาทั้งสองข้างลงพื้น แต่กลับถูกเข้าอุ้มขึ้นมากอดและเดินไปที่ห้องนอน“จิ่งเป่ยเฉิน นายปล่อยฉันลงนะ! ปล่อยเดี๋ยวนี้เลย!” น้ำเสียงของเธอเริ่มดังขึ้น เอวของเธอถูกเขารัดไว้แน่นเกินไปและสิ่งที่น่าเกลียดกว่านั้น ตอนนี้เธอกำลังโกรธอยู่ ทำไมเขาถึงได้กอดเธอแบบนี้!ไม่ได้!ขาทั้งสองข้างนั้นดิ้นไม่หยุดจนขาเตะไปที่ตัวเขาอยู่หลายครั้ง“ปล่อยนะ ฉันบอกให้ปล่อยไง!”“อย่าตะโกนเสียงดังไป เดี๋ยวจะหาว่าฉันรังแกเธอนะ!” จิ่งเป่ยเฉินใช้ขาเตะไปที่ประตูห้องเพื่อเปิด ก่อนที่จะใช้ขาปิดประตูอีกครั้งประตูห้องนั้นปิดลง เธอดิ้นด้วยแรงที่น่าทึ่งมากเพราะว่าเธอรู้ภายในห้องนั้นเก็บเสียงได้ดีมาก ไม่ว่าเธอจะร้องตะโกนยังไงก็
