ไม่มีประโยชน์“นี่นายปล่อยฉันนะ ไม่เห็นว่าฉันกำลังโกรธอยู่หรือไง?” นี่เขาฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องเหรอ?“ไม่ปล่อย!” เขาก็คือเขา จะปล่อยเธอไปได้ยังไงเว้นเสียแต่…..จะกดร่างของเธอเอาไว้เหมือนที่ทำอยู่ตอนนี้ตัวของอันโหรวล้มลงไปนอนบนเตียง สายตาจ้องมองไปที่เขา ริมฝีปากบาง ๆ เริ่มขยับ เธอใช้แรงเอื้อมมือไปจับที่เอวของเขา “ออกไปจากตัวของฉันเดี๋ยวนี้!”
ร้ายแรงอะไรขนาดนี้!
จิ่งเป่ยเฉินเบิกตากว้าง ทำไมโหรวโหรวถึงได้พูดอะไรที่ดูร้ายแรงแบบนี้ ไม่ยอมให้นอนบนเตียงด้วยถือเป็นโทษที่โหดร้ายที่สุด!บิ๊กบอสจับไปที่หน้าของเธอและจ้องมองเธอ ก่อนจะพูดอย่างจริงจัง “โหรวโหรว ฉันจะพูดทุกเรื่องของวันนี้ให้หมดเลย เธออยากรู้ตั้งแต่ออกจากบ้านเลยไหม”เธอพยักหน้าพร้อมทำท่าที่จะรับฟังหลังจากนั้นจิ่งเป่ยเฉินก็บอกทุกเรื่องที่เกิดขึ้นของเช้าวันนี้โดยไม่ปิดบังเธอเลยแม้แต่เมื่อไหร่ที่ไปเข้าห้องน้ำก็พูดอย่างชัดเจนอันหยาพั่นมาหาเธอ แต่เธอไม่อยู่ก็เลยไปที่ห้องทำงานของจิ่งเป่ยเฉิน หลินจือเซี๋ยวก็ยกกาแฟเข้ามาเสิร์ฟ ตอนนั้นเขากำลังดูกราฟตารางของบริษัทอย่างจริงจังจึงไม่ได้สนใจกาแฟร้อน ๆ นั่นร้อนจนลวกลิ้นก็เลยคายออกมาเขาเดินเข้าไปในห้องเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า เมื่อเดินเข้าไปในห้องถึงรู้ว่าในกระเป๋าเสื้อมีจี้หยกอยู่ข้างใน เขาจึงวางไว้บนโต๊ะ อันหยาพั่นเห็นก็เลยหยิบขึ้นมาอย่างตื่นเต้น บอกว่าเป็นของที่เธอทำหายไปเมื่อหลายปีก่อนเขาเองก็ไม่รู้ว่า
