ิ่งเป่ยเฉินก็ยังคงอยู่ในท่าเดิม เขาก้มลงมองมาที่อันโหรว“พ่อจ๋า พ่อยืนอยู่ตรงนั้นไม่เมื่อยเหรอ?” หน่วนหน่วนเงยหน้าขึ้นไปมองและทำท่าตบลงไปที่โซฟา “พ่อจ๋ามานั่งเร็ว”เมื่อเขาเห็นใบหน้าน้อย ๆ ของหน่วนหน่วนก็เดินลงมานั่งข้างเธอ ทันทีที่นั่งลงก็อุ้มเธอมานั่งบนตักและค่อย ๆ ขยับตัวไปข้าง ๆ อันโหรวอันโหรวเหลือบมองการเคลื่อนไหวของเขา ไอแพดในมือถูกยื่นให้หยางหยาง ก่อนจะอุ้มหยางหยางขึ้นมานั่งบนตักจิ่งเป่ยเฉินเห็นการเคลื่อนไหวของเธอ เขาพยายามอดทน คืนนี้ยังอีกยาวไกล เขาไม่เชื่อว่าเขาจะไม่สามารถรับมือกับเธอได้เมื่อกินข้าวมื้อเย็นเสร็จ หน่วนหน่วนก็วางตะเกียบลง ขณะที่อันโหรวเตรียมจะพูดกับหน่วนหน่วน จิ่งเป่ยเฉินก็ชิงพูดตัดหน้าเสียก่อน“พาหน่วนหน่วนขึ้นห้อง”“ค่ะ!”คนใช้ที่อยู่ตรงนั้นรีบพาหยางหยางกับหน่วนหน่วนเดินออกไปทันทีเมื่อพวกเขาเดินไป เธอจึงวางตะเกียบในมือลงและเช็ดปาก ก่อนจะเดินออกไปจากห้องอาหาร คนที่อยู่ด้านหลังจึงรีบเดินตามเธอมานี่เธอไม่มีสิทธิ์จะโกรธแม้แต่อยู่ในบ้านหลังนี้เลยงั้นเหรอ?เธอรีบเดินขึ้นไปชั้นบน เมื่อเดินไปถึงหัวโค้งบันไดที่อยู่ชั้นสองก็ถูกเขาจับเอาไว้ร่างน้อย ๆ ของเธอถูกเขาอุ้มขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน “โหรวโหรว เธอโกรธจริงจังเหรอเนี่ย?”เธออยากจะออกไปจากอ้อมแขนของเขา แต่เขากลับอุ้มเธอไว้อย่างแน่น เธอเขย่งเท้าทั้งสองและร่างนั้นก็ลอยขึ้นเหนือพื้นมือทั้งสองข้างของจิ่งเป่ยเฉินจับไปที่เอวของเธอไ
