ม่ยอมปล่อย“โหรวโหรว นี่เธอกำลังทดสอบพละกำลังของฉันอยู่เหรอ?” เขาจะยอมปล่อยเธอได้ยังไง ไม่มีทางเด็ดขาดเธอคิดจะเอาขาทั้งสองข้างลงพื้น แต่กลับถูกเข้าอุ้มขึ้นมากอดและเดินไปที่ห้องนอน“จิ่งเป่ยเฉิน นายปล่อยฉันลงนะ! ปล่อยเดี๋ยวนี้เลย!” น้ำเสียงของเธอเริ่มดังขึ้น เอวของเธอถูกเขารัดไว้แน่นเกินไปและสิ่งที่น่าเกลียดกว่านั้น ตอนนี้เธอกำลังโกรธอยู่ ทำไมเขาถึงได้กอดเธอแบบนี้!ไม่ได้!ขาทั้งสองข้างนั้นดิ้นไม่หยุดจนขาเตะไปที่ตัวเขาอยู่หลายครั้ง“ปล่อยนะ ฉันบอกให้ปล่อยไง!”“อย่าตะโกนเสียงดังไป เดี๋ยวจะหาว่าฉันรังแกเธอนะ!” จิ่งเป่ยเฉินใช้ขาเตะไปที่ประตูห้องเพื่อเปิด ก่อนที่จะใช้ขาปิดประตูอีกครั้งประตูห้องนั้นปิดลง เธอดิ้นด้วยแรงที่น่าทึ่งมากเพราะว่าเธอรู้ภายในห้องนั้นเก็บเสียงได้ดีมาก ไม่ว่าเธอจะร้องตะโกนยังไงก็ไม่มีประโยชน์“นี่นายปล่อยฉันนะ ไม่เห็นว่าฉันกำลังโกรธอยู่หรือไง?” นี่เขาฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องเหรอ?“ไม่ปล่อย!” เขาก็คือเขา จะปล่อยเธอไปได้ยังไงเว้นเสียแต่…..จะกดร่างของเธอเอาไว้เหมือนที่ทำอยู่ตอนนี้ตัวของอันโหรวล้มลงไปนอนบนเตียง สายตาจ้องมองไปที่เขา ริมฝีปากบาง ๆ เริ่มขยับ เธอใช้แรงเอื้อมมือไปจับที่เอวของเขา “ออกไปจากตัวของฉันเดี๋ยวนี้!”
“อะไรอีกเหรอ?”
อันโหรวมองด้วยความสงสัย จู่ ๆ ก็อยากเอาหัวโขกไปที่หน้าเขาที่ยังเสแสร้งทำเป็นไร้เดียงสาเธอหยิกไปที่ใบหน้าของเขา “คิดดี ๆ ถ้ายังคิดไม่ออก คืนนี้นายอย
