องพักผ่อนของจิ่งเป่ยเฉิน?แล้วก็เปิดตู้เสื้อผ้านี่?หรือจิ่งเป่ยเฉินอยู่ที่นี่ แล้วเกิดเหงาขึ้นมา ก็เลย…….อันโหรวส่ายหน้าไปมา เธอคิดบ้าอะไรอยู่กันเนี่ย!เธอหันหลังกลับออกไป ก่อนจะมองไปที่เตียงใหญ่ในห้องพักผ่อน ไม่มีคราบเลอะเทอะ มีแต่เสื้อเชิ้ตวางอยู่ เมื่อเธอหยิบขึ้นมาก็เห็นคราบกาแฟบนเสื้อเชิ้ตสีขาวนั้นเธอโยนมันลงไปที่เดิม ก่อนจะออกจากห้องทำงานของจิ่งเป่ยเฉินไปตลอดช่วงบ่าย หัวใจของเธอเริ่มรู้สึกมืดมนลงเล็กน้อย จิ่งเป่ยเฉินไม่ได้อยู่ที่บริษัท และดูท่าช่วงเลิกงานเขาน่าจะกลับมาตอนนั้นเมื่อจิ่งเป่ยเฉินกลับมา ทั้งสองคนก็นั่งรถคันเดียวกันมุ่งตรงกลับบ้าน ภายในรถมือของจิ่งเป่ยเฉินเอื้อมมาหาเธอ แต่เธอทำท่าขยับห่างเล็กน้อยเมื่อจิ่งเป่ยเฉินสังเกตเห็นก็มองไปที่ท่าทีของเธอ “โกรธเหรอ?”“ฉันโกรธอะไร?” เธอเอียงศีรษะมองไปที่เขา“ก็ฉันออกไปคุยเรื่องความร่วมมือ แล้วก็ไม่ได้พาเธอไปด้วย” เขาเองก็อยากพาเธอไปด้วย แต่ตอนที่เขาจะไป เธอกลับไม่ได้อยู่ที่บริษัท“นายมันไม่เคยเข้าใจหัวใจผู้หญิงเลยจริง ๆ ไม่เคยเข้าใจหัวใจของฉันเลย!” เธอเม้มริมฝีปากและยิ้มออกมา ดูท่าตอนนี้เขาน่าจะยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอรู้สึกยังไงกันแน่จิ่งเป่ยเฉินหรี่ตามองดูเธอ จริงอยู่ที่เขาไม่รู้อารมณ์ของเธอในตอนนี้ เพราะงั้นก็เลยทำได้แค่…..เข้าไปกอดเอวของเธออย่างแน่น ๆ ก่อนจะเงยหน้าและโน้มใบหน้าหล่อ ๆ เข้าไปใกล้ “ไหนพูดสิ”“ฉันไปหานายที่ห้องพักผ่อน เ
