อุบัติเหตุก่อนหน้าเลยล่าช้าไปหน่อย แต่ก็เพิ่งไปที่แผนกบุคคลเพื่อสมัครงานนี่เอง เห็นว่าฝ่ายการเงินคนหนึ่งลากลับบ้านเพื่อไปคลอดลูก ก่อนหน้าฉันก็เคยเรียนด้านบัญชีมาก่อน! เพราะงั้นก็เลยจังหวะดี!” อันหยาพั่นพูดพลางยิ้ม พร้อมกับบังเอิญเอาจี้หยกใส่ในกระเป๋าของเธอ “พี่คะ ดูเหมือนหลังจากนี้เราจะเป็นเพื่อนร่วมงานกันแล้วนะ!”อันโหรวมองดูท่าทีของเธอ ภายในใจก็เกิดความสงสัยอยู่บางส่วน “อืม ตั้งใจทำงาน อยากให้ฉันพาเธอไปทำความรู้จักกับที่นี่ไหม”เป็นไปได้ไหมที่เธอจะดูผิดไป นั่นคงไม่ใช่จี้หยกของเธอใช่หรือเปล่า?“ได้สิ!”อันโหรวค่อนข้างคุ้นเคยกับชั้นนี้เป็นอย่างดี แต่ชั้นอื่น ๆ ไม่ค่อยได้คุ้นเคยมากนัก แต่นี่ก็ถือเป็นโอกาสดีที่เธอจะได้ทำความคุ้นเคยบ้างเช่นกันนอกจากพาอันหยาพั่นไปสำรวจบริษัท ตอนเที่ยงก็พาไปที่โรงอาหารเพื่อกินข้าว ส่วนพรุ่งนี้จะเป็นวันที่เธอเริ่มงานวันแรกหลังจากกินข้าวกลางวันเสร็จ อันโหรวก็กลับขึ้นไปชั้นบนและตรงไปยังห้องทำงานของจิ่งเป่ยเฉินดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้อยู่ที่ห้องทำงานเธอเดินเข้าไปที่ห้องพักผ่อนโดยไม่ได้คิดอะไรมาก เมื่อเปิดตู้เสื้อผ้าก็รีบหาจี้หยกที่เคยอยู่ในนั้น ข้างในมีเสื้อเชิ้ตสีขาวเต็มไปหมด เธอเองก็จำไม่ได้แล้วว่าครั้งสุดท้ายที่เธอใส่จี้หยกนั้นลงไป เธอใส่ลงไปในเสื้อตัวไหนแต่เธอก็หาไม่เจอจริง ๆเธอหามันไม่เจอจริง ๆ นะถ้าหากอันหยาพั่นเอาจี้หยกไปจากที่นี่จริง ๆ เธอก็ต้องเข้ามาในห้
