อาหารมื้อนี้แม้ตอนแรกเธอจะร้องไห้ออกมา แต่หลังจากนั้นเธอกลับรู้สึกมีความสุขมาก ๆ โดยเฉพาะตอนที่เห็นหยางหยางและหน่วนหน่วนอยู่ข้างเธอ เธอไม่มีเหตุผลอื่นใดที่จะไม่มีความสุข
เมื่อกินข้าวเสร็จจิ่งเป่ยเฉินก็พาหยางหยางและหน่วนหน่วนออกไป เพื่อไม่ให้รบกวนการพักผ่อนของเธอ
โอเค เธอต้องการการพักผ่อนจริง ๆ
แต่การพักผ่อนของเธอไม่ได้ต้องการให้เขานอนอยู่บนเตียงด้วยแบบนี้ เพราะอาจจะเกิดเรื่องอะไรได้ง่าย
เธอถูกเขากอดไว้ในอ้อมแขนอย่างแนบชิด ไม่ช้าก็ได้ยินเสียงของเขาดังขึ้นมา “โหรวโหรว พวกเราแต่งงานกันเถอะ!”
“ไม่ใช่ว่าพวกเราแต่งงานกันแล้วเหรอ?”
“ฉันหมายถึงจัดพิธีแต่งงาน”
เขายังเป็นหนี้เธอเรื่องพิธีแต่งงานที่ยิ่งใหญ่
“ความจริงก็ไม่ได้รีบนะ ค่อยคุยกันวันหลังดีกว่า!” ภายในใจของเธอตอนนี้ไม่ได้รู้สึกสงบ ไม่รู้ว่าสามารถตอบเขาได้ไหม
“โหรวโหรว เธอคิดอะไรอยู่ในใจงั้นเหรอ?” เธอพลิกตัวหันมาในอ้อมกอดเขา ดวงตาทั้งสองคู่จับจ้องกัน
อันโหรวมองไปที่ใบหน้าเย็นชาของเขาและใช้มือลูบไปที่หนวดเคราตรงคางของเขา “ความจริงแล้วนายไม่โกนหนวดก็หล่อดีเหมือนกันนะ รู้สึกเหมือนเป็นคุณลุงเหมือนกัน”
“เธอชอบเหรอ?” ถ้าหากว่าเธอชอบ เขาก็จะไว้หนวด
“ไม่ต้องรีบหรอก! เรายังต้องอยู่ด้วยกันไปอีกนาน ค่อย ๆ เป็นค่อย ๆ ไปก็ได้ รอให้นายโตเป็นผู้ใหญ่มากกว่านี้แล้วฉันก็จะรู้ได้เอง!” พวกเขายังสามารถอยู่ด้วยกันจนถึงตอนนั้นไหม?
