ส่งเจ้าสาวเข้าหอมีประโยชน์มากมาย เมื่อเทียบกับการจูบนั้นมีอย่างอื่นที่น่าตื่นเต้นกว่ามาก
“ที่แท้ก็คิดถึงแต่เรื่องใต้สะดือ!” เธอส่ายหน้าไปมา ก่อนจะพลิกตัวกลับพลางพิงไปที่ตัวเขาแล้วหลับตาลง “ฉันนอนก่อนนะ”
“อืม”
มือทั้งสองข้างของเขากอดเธอเอาไว้อย่างผ่อนคลาย เธออยู่ในอ้อมกอดของเขาแล้ว เขาไม่มีเรื่องอะไรที่ต้องเป็นห่วงอีกแล้ว
บ้านโอวหยาง
เมื่อโอวหยางลี่รักษาตัวและเอากระสุนออกแล้วก็นอนพักอยู่แต่ในบ้าน โดยข้างกายของเขาก็มีเหอเหมียวคอยนั่งเฝ้าอยู่
มือทั้งสองของเธอลูบไปยังท้องที่นูนออกมาเท่าเดิม เรื่องน่าตกใจเมื่อวานนั้นเธอไม่ได้รับผลกระทบอะไร
แขนข้างขวาของโอวหยางลี่ถูกยิงจึงไม่สามารถที่จะขยับเขยื้อนได้ เวลากินข้าวก็ต้องป้อน
เขานอนอยู่บนเตียงอย่างสงบ ใบหน้าของเขาซีดขาว ริมฝีปากก็ซีดเซียวแทบไม่มีสี
“พี่โอวหยาง พี่ชอบเธอขนาดนั้นเลยเหรอ?” เธอถามขึ้นมาเบา ๆ
โอวหยางลี่มองไปที่เพดานเหมือนว่าไม่ได้ยินเสียงของเธอ แม้จะได้ยินคำพูดของเธออย่างชัดเจน
คำถามนี้เขาไม่เคยถามตัวเองมาก่อน
เขานั้นชอบอันโหรวขนาดนั้นเลยเหรอ?
ต้องชอบสิ!
ถ้าหากไม่ชอบทำไมถึงได้เรียกหาแต่ชื่อเธอ หัวใจที่เจ็บปวด จนกระทั่งคิดแผนเอาไว้หมดแล้วว่าจะไม่เอาบริษัท จะหนีไปอยู่กับเธอโดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น
แล้วผลที่ได้กลับมา?
เธอเดินไปหาจิ่งเป่ยเฉินอย่างไม่ลังเล
ภายในใจของเธอไม่ได้มีเขาอีกแล้ว ภายในใจของเธอมีแต่จิ่งเป่ยเฉิน
