“คืนนี้แม่จ๋าจะทำกับข้าวให้ลูก ๆ กินดีไหม อยากกินอะไรกันหรือเปล่า?” ใบหน้าที่ยิ้มแย้มมองไปที่หยางหยางกับหน่วนหน่วนโดยไม่ได้สนใจคนที่ยืนทำหน้านิ่งเฉยอยู่ด้านหลัง
ทันใดนั้นร่างกายของเธอก็ถูกอุ้มขึ้นมา โดยที่เธอยังคงอยู่ในท่านั่งยอง เสียงของจิ่งเป่ยเฉินดังเข้ามาในหูของเธอ “คืนนี้แม่จ๋าไม่ว่าง ลูก ๆ อยากกินอะไรก็บอกคุณป้าเอาเลย!”
หลังจากนั้นอันโหรวก็ถูกเขาอุ้มไป
“จิ่งเป่ยเฉิน นายทำอะไรเนี่ย! นายปล่อยฉันลงนะ ฉันยังคุยกับหยางหยางและหน่วนหน่วนไม่จบเลย! ไม่ได้เจอหน้าลูกตั้งนาน ฉันคิดถึงลูก ๆ” เธอหันหน้าไปมองอย่างอาลัยอาวรณ์ มองเงาของลูกทั้งสองที่ห้องรับแขก
“ที่รัก หรือว่าเธอไม่คิดถึงฉัน?” เขาที่คิดถึงเธอขนาดนั้น คิดถึงแทบบ้า คิดถึงเธอจนร่างกายเจ็บปวดไปหมด
สีหน้าของอันโหรวแข็งทื่อ เธอคิดถึงเขาแน่นอน โดยเฉพาะเวลานอนตอนกลางคืน เธอคิดถึงเมื่อเขาไม่ได้อยู่บนโลกใบนี้แล้ว
แต่ว่าตอนนี้เขายังอยู่
“ฉันคิดถึงเธอมาก” จิ่งเป่ยเฉินกระซิบข้างหูของเธอ
“หัวใจของนายคิดถึงฉัน หรือว่าตรงไหนกันแน่ที่คิดถึงฉัน?”
ทันทีที่ปิดประตู ฝีเท้าของจิ่งเป่ยเฉินก็เดินเร็วขึ้น “ฉันคิดถึงเธอทุกอย่าง”
……
