เธอไม่คิดอยากจะให้เรื่องของเธอทำให้ใครต้องมาเจ็บตัวกับเหตุการณ์นี้
“โหรวโหรว ฉันจะไปจัดการเขาเอง เธอจะได้ตามฉันไป โอเคไหม?” โอวหยางลี่โน้มตัวเข้ามาใกล้ตัวเธอ ก่อนจะจูบไปที่ใบหน้าของอันโหรวและเปิดประตูลงจากรถไป
ขณะที่ลงจากรถก็ยังเหลือคนอีกสามคนที่ยังคงนั่งอยู่ หนึ่งคนนั่งอยู่ตำแหน่งคนขับ ส่วนอีกคนนั่งอยู่เบาะด้านข้างคนขับ และคนสุดท้ายกำลังจับตัวเธอไว้ ไม่ให้เธอขยับเขยื้อนไปไหน
เธอพยายามที่จะใช้เท้าถีบไปที่ประตูรถ แต่ไม่ว่ายังไงก็ไม่สำเร็จ ราวกับว่าประตูรถนั้นถูกล็อกไว้อย่างแน่นหนา
“อื้ออ อื้ออ อื้อ…….” เธอพยายามเตะไปที่ตำแหน่งคนขับรถด้วยสองเท้า
แต่ทว่าคนคนนั้นกลับไม่ตอบสนองใด ๆ ทั้งสิ้น ราวกับเป็นหุ่นนิ่งที่ประดับฉากเอาไว้เท่านั้น
หรือว่าคนพวกนี้คิดอยากจะตายไปด้วยกันงั้นเหรอ?
อยากจะเห็นพวกพี่น้องของตนตายจากไปจริง ๆ ใช่ไหม?
แม้ว่าโอวหยางลี่จะมีบอดี้การ์ดอยู่เป็นจำนวนมาก แต่ทางด้านของจิ่งเป่ยเฉินเองก็พาคนมามากกว่า พวกเขาไม่ว่ายังไงก็ต้องเผชิญหน้าสู้กันอย่างเอาเป็นเอาตายแน่ ๆ
ทำไมถึงต้องมาทำเรื่องไร้สาระพวกนี้ด้วย ทำไมไม่ยอมปล่อยเธอไป?
