ในเมื่อเตะไปก็ไร้ผล เธอจึงหันหลังกลับและมองออกไปที่ด้านนอกต่อ จิ่งเป่ยเฉินกับโอวหยางลี่ตอนนี้ยืนห่างกันไม่น้อยกว่าสองเมตร
ทางด้านโอวหยางลี่หยุดเดินและยืนอยู่กับที่ เธอเห็นจิ่งเป่ยเฉินจ้องมาทางด้านที่เธออยู่ เธอรู้ว่าเขาไม่น่าจะเห็น แต่เธอก็ยังคงตื่นเต้น คิดอยากจะตะโกนชื่อของเขาออกมา
แต่ผ้าสีขาวที่อุดปากของเธออยู่ทำให้เธอไม่อาจพูดอะไรออกมาได้ เธอพยายามจะใช้ลิ้นดันมันออกมา เผื่อจะคายผ้าออกมาได้บ้างเล็กน้อย
วันนี้เป็นวันที่แสงแดดเจิดจ้า ภายใต้แสงแดดที่คล้ายฤดูใบไม้ผลิ ชายสองคนกำลังยืนเผชิญหน้ากันและกันท่ามกลางท้องฟ้าสีครามและหญ้าสีเขียว
จิ่งเป่ยเฉินมองเขาด้วยสายตาที่เย็นชา คนคนนี้ไม่ได้ทำท่าโกรธเคือง แต่แฝงไปด้วยบรรยากาศที่หนักอึ้งและดูอุกอาจ แม้จะยืนอยู่กับที่เฉย ๆ แต่ก็เผยอารมณ์ที่คล้ายกับราชาแห่งโลกใบนี้ออกมา
“ประธานโอวหยาง นายคิดจะเล่นเกมซ่อนหาก็ถือว่าทำได้ไม่เลว ตอนนี้ถึงเวลาที่ฉันจะเล่นคืนบ้างแล้ว” จิ่งเป่ยเฉินยกปืนสั้นสีเงินขึ้นมาและชี้ไปทางเขาอย่างเย็นชา “ประธานโอวหยาง ลองคิดดูละกันว่าจะเล่นแบบไหนดี?”
