“นายกล้ามาหาฉันเพื่อเล่นเกมอย่างนั้นเหรอ? ขอโทษด้วยที่ฉันไม่อาจตอบสนองเรื่องนี้ได้ ฉันยังมีธุระอยู่ จำเป็นต้องรีบไป เชิญประธานจิ่ง……” เขาเหลือบมองไปรอบ ๆ ตัวบ้านของเขา มีทั้งเฮลิคอปเตอร์ ผู้คนจำนวนมาก และรถมากมายที่ล้อมบ้านของเขาไว้ “เอาคนของนายออกจากบ้านของฉันด้วย” เขาพูดต่อจนจบ
“ประธานโอวหยางพูดได้ไม่ผิด ฉันพาคนมาบ้านของคนอื่น ไม่ว่ายังไงก็ต้องพาออกไป เพราะงั้นแล้วประธานโอวหยางเอาคนของฉันคืนมาก่อนจะดีกว่า” โหรวโหรวเป็นคนของเขา เขาจะจากที่นี่ไปยังไงหากไม่ได้พาโหรวโหรวไปด้วย
“คนของนาย?” โอวหยางแสร้งทำเป็นคนโง่เขลา
“ประธานโอวหยางไม่จำเป็นต้องพูดหรอก” ปืนในมือของเขาค่อย ๆ เหนี่ยวไกและเล็งไปที่รถที่โอวหยางลี่เพิ่งลงมา “นายคิดจะใช้เวลากี่นาที ถึงจะยอมส่งมอบคนมาให้ฉัน?”
“จิ่งเป่ยเฉิน นายทำเรื่องอุกอาจเกินไปแล้ว ที่นี่คือบ้านของฉัน พาคนมาจำนวนมากขนาดนี้ ย่อมผิดกฎหมายข้อหาบุกรุก!”
“ถ้าอย่างนั้นคงต้องบอกประธานโอวหยางสักหน่อยแล้วสิว่าบ้านหลังนี้ไม่ใช่ชื่อของนายอีกต่อไปแล้ว” จิ่งเป่ยเฉินหันปากกระบอกปืนพกไปทางเขาอย่างสบายใจ