“คิดจะข่มขู่ฉันด้วยปืนอย่างนั้นเหรอ คิดว่าฉันจะมอบคนให้หรือไง ฝันไปเถอะ!” โอวหยางลี่ยืนมองปากกระบอกปืนสีดำที่อยู่ตรงหน้า ก่อนจะเอามือขวาแตะไปที่เอวของตัวเอง
“คิดผิดแล้ว ฉันไม่ได้มาขู่” เพราะตัวเขาสามารถลั่นไกได้จริง ๆ
โอวหยางลี่ได้ยินประโยคที่ดูเรียบง่ายธรรมดาแบบนี้ ภายในใจของเขาก็เริ่มเป็นกังวล เหงื่อเย็น ๆ ค่อย ๆ ผุดออกมาจากหน้าผาก
เขาไม่อยากตายแบบนี้!
เขายังมีเรื่องอีกมากมายที่ต้องทำ!
จิ่งเป่ยเฉินมองดูปืนที่เขาเพิ่งหยิบออกมา รอยยิ้มบนใบหน้าที่เย็นชาค่อย ๆ ปรากฏขึ้น “นายลองดูก็ได้นะ ว่าปืนของนายหรือของฉัน อันไหนมันจะเร็วกว่ากัน”
“ฉันไม่ได้มาแข่งกับนายเรื่องนี้ ในเมื่อนายต้องการคน เช่นนั้นฉันก็จะให้ก็ได้ รอก่อนละกัน!” โอวหยางลี่หันไปมองบอดี้การ์ดที่อยู่ด้านหลังและพูดขึ้น “เอาคนออกมา”
ดวงตาของจิ่งเป่ยเฉินหรี่ลงเล็กน้อย จับจ้องไปที่รถของเขา ทางด้านบอดี้การ์ดเองก็ขยับไปทางประตูรถ
มีบอดี้การ์ดสองคนที่ดูกำยำพาเหอเหมียวออกมา เหอเหมียวที่ได้เห็นการเผชิญหน้าของทั้งสองคน ขาของเธอก็สั่นไม่มีท่าทีที่จะหยุด
นี่มันสถานการณ์อะไรกัน?
หรือว่าเขามาที่นี่เพื่อตามหาอันโหรว?
