ปืนที่ถือไว้ในมือร่วงหล่นลงพื้น ที่แขนยังมีคงมีเลือดไหลออกมาไม่มีทีท่าว่าจะหยุด เมื่อครู่นี้เขาคิดจะหยิบปืนขึ้นมา แต่ก็ถูกชายอีกคนเตะปืนไปอีกทาง ที่แขนของเขายังคงมีกระสุนคาอยู่
ฉีเซิ่งเทียนก้มหน้าลงไปมองเขา “ประธานโอวหยาง คิดไม่ถึงเลยนะว่าคุณจะร้ายกาจขนาดนี้! คิดจะหลอกพวกเราแบบนี้ น่าสังเวชจริง ๆ”
ตอนนี้โอวหยางลี่รู้สึกได้เพียงอย่างเดียวคือความเจ็บปวด มือของเขาเจ็บมาก แต่ว่าหัวใจของเขากลับเจ็บยิ่งกว่า
จิ่งเป่ยเฉินมองไปที่อันโหรว ในที่สุดตอนนี้ภายในหัวใจของเขาก็มีชิ้นส่วนที่ได้ขาดหายกลับมาเติมเต็ม
ในที่สุดเขาก็ไม่จำเป็นต้องคิดถึงเธอทั้งวันทั้งคืนอีกแล้ว ต่อจากนี้จะสามารถกอดเธอไว้ในอ้อมแขนของเขาได้แล้ว
“จิ่งเป่ยเฉิน! นายมันสารเลว!” อันโหรวตกใจกลัวแทบตาย!
ตัวเล็ก ๆ ของเธอถูกเขาดึงไปโอบกอดไว้ อ้อมกอดที่แข็งแกร่งโอบรัดร่างเล็กไปทุกส่วน ก่อนจะพูดน้ำเสียงที่ราบเรียบว่า “อืม ฉันมันสารเลว!”
[1] เป็นอุปมาอุปไมยที่หมายถึงหลอกล่อให้อีกฝ่ายหนึ่งออกจากจุดเดิม เพื่อฉวยโอกาสในจังหวะที่เผลอ
