ใบหน้าของจิ่งเป่ยเฉินยังคงนิ่งสงบรักษาท่าที ดวงตาสีดำของเขามองไปที่คนตรงหน้า สายตาราวกับเห็นสิ่งสกปรกที่คนคนนี้เคยทำ “ถ้าหากเทียบกับประธานโอวหยางแล้ว เรื่องพวกนี้ฉันคงสู้ไม่ได้หรอก ที่มักชื่นชมของเก่าไม่มีวันปล่อย เทียบไม่ติดจริง ๆ”
โอวหยางลี่พ่นลมหายใจออกมาอย่างเย็นชา “ไสหัวไปได้แล้ว!”
“คนของฉันยังไม่ได้คืนมา!” จิ่งเป่ยเฉินละสายตาจากเขา ก่อนจะมองไปยังจุดที่เขาเพิ่งออกมา นั่นก็คือรถตรงหน้า
โอวหยางลี่ยังคงมองไปที่ตัวเขา จากนั้นก็เห็นอันโหรวลงมาจากรถ
ครั้งนี้ตัวของเธอไม่ใช่คนของเขาอีกต่อไป แต่กลับเป็นคนของจิ่งเป่ยเฉิน
เขาที่กำลังถือปืนอยู่ในมือก็เหมือนกับพยายามจะไล่เสือออกจากภูเขา[1] เขาพยายามที่จะให้ตัวของมันผ่อนคลายมากที่สุด นั่นคือปล่อยคนของมันไป ซึ่งก็คืออันโหรวนั่นเอง
“จิ่ง…….อึก...”
ปืนในมือของจิ่งเป่ยเฉินได้ลั่นกระสุนยิงเข้าไปที่มือขวาหนึ่งนัด ตัวของเขาเดินผ่านหน้าเขาไป ก่อนจะไปทิศทางของอันโหรว
