โอวหยางลี่เดินมานั่งลงตรงข้ามกับเธอ “โหรวโหรว เธอคงไม่ตำหนิฉันใช่ไหมที่ไม่ได้กลับบ้านหลายวัน? พอดีงานที่บริษัทมันยุ่งมากเลย”
“ไม่เป็นไร ฉันไม่ได้ถือโทษหรอก” เธอก้มหน้าลงกินข้าวต่อ พลางเผยรอยยิ้มให้ความร่วมมือออกมาเล็กน้อย
หลังจากทั้งสองคนกินข้าวเสร็จ อันโหรวก็เตรียมกลับห้องของตน ส่วนโอวหยางลี่ก็เดินตามเธอมา ดวงตาเธอเป็นประกายเจิดจรัส ก่อนจะเข้าไปห้องของตัวเอง หลังจากนั้นก็ได้เงยหน้าขึ้นมองไปที่เขา “เมื่อครู่นี้เพิ่งได้แรงบันดาลใจมา คิดอยากจะวาดรูปออกแบบ นายช่วยไปที่ห้องทำงานของนายแล้วเอากระดาษมาสักแผ่นสองแผ่นได้ไหม?”
โอวหยางลี่มองไปที่ใบหน้าของเธอที่กำลังยิ้มแย้ม ก่อนจะหันหลังและเดินออกไป
หลังจากที่เขาออกไป อันโหรวก็ได้เก็บเศษชิ้นส่วนที่แตกหักไว้ในกระเป๋าของเธอเอง ก่อนจะยืนรอเขาอยู่ที่ตำแหน่งเดิมไม่ขยับไปไหน
เมื่อโอวหยางลี่กลับมาพร้อมกับกระดาษในมือก็พบว่าเธอยังคงยืนอยู่กับที่ไม่ไกลจากประตูเท่าไร จึงอดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มออกมา ความเหนื่อยล้าที่สะสมระหว่างทำงานได้จางหายไปทันที
