อันโหรวระมัดระวังในการหยิบปากกาและกระดาษ มือของเธอแทบไม่ได้แตะต้องบริเวณปลายนิ้วของโอวหยางลี่เลยสักนิด ก่อนจะรีบเอาไปวางไว้ที่โต๊ะ และเริ่มวาดรูปออกมา
โอวหยางลี่ยืนอยู่ข้างหลังเธอ คอยจับตาดูเธอที่ตอนนี้กำลังวาดรูปออกมาอย่างตั้งใจ ถ้าหากห้าปีก่อนไม่เกิดเรื่องพวกนั้นขึ้น เวลาหลายปีมานี้ เขาก็คงได้ยืนดูเธออยู่ด้านหลัง ดูเธอวาดรูปมากมายหลายครั้งแล้ว
ห้าปีก่อน ห้าปีก่อน!
ผู้ชายล้วนถวิลหาเงินทอง ชื่อเสียงอำนาจ เงินคือสิ่งที่เขาต้องการ อันโหรวเองก็คือสิ่งที่เขาต้องการเช่นกัน
“ฟู่…..”
อันโหรวเงยหน้ามองไปที่เขา ใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอตอนนี้ดูไร้เดียงสามาก ขนตาที่งอนยาวกะพริบไปมาสองครั้ง สายตาจับจ้องไปที่เขาไม่มีหยุด “มีเทปใสไหม? นายก็รู้ว่าฉันไม่ชอบให้ภาพตัวเองวาดไม่เสร็จ เดี๋ยวต้องมาวาดรูปที่สองอีก”
“มี เดี๋ยวฉันเอามาให้!”
ไม่นานเขาก็ได้หยิบเทปใสมาให้ “ให้ฉันช่วยติดนะ”
“ตามใจนายเถอะ!”
เธอนั่งอยู่สักพักหนึ่ง ก่อนจะหาวออกมา “ทำไมเร็ว ๆ นี้เมือง A ถึงได้มีเครื่องบินเยอะแยะจัง? บินข้ามหัวไปมาทุกวันเลย”