มือของโอวหยางลี่ที่กำลังจะเคลื่อนไปข้างหน้ากลับหยุดนิ่ง และตอบกลับไปอย่างเรียบง่าย “ช่วงนี้อากาศค่อนข้างแห้ง บางทีพวกเขาอาจจะเตรียมทำฝนก็ได้!”
“อ้อ อย่างนี้นี่เอง!” เธอแทบไม่อยากจะเชื่อเลยสักนิด!
ถ้าหากในวันสองวันที่ผ่านมามีเฮลิคอปเตอร์บินต่ำลงมาหน่อย เธอก็อยากจะเชื่ออยู่หรอก แต่หนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมาล้วนเป็นแบบนั้น เธอจะไปเชื่อได้ไงว่าพวกนั้นเป็นคนงานเตรียมทำฝนเทียม
หลังจากที่โอวหยางลี่ช่วยเธอติดภาพวาดเสร็จ เธอก็ยิ้มพร้อมกับหยิบมันขึ้นมา “ขอบคุณนายมาก ฉันง่วงแล้ว เหนื่อยมาก นายออกจากห้องไปได้แล้ว!”
โอวหยางลี่ยืนขึ้นและมองไปที่ใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอ ก่อนจะคิดว่าช่างมันละกัน ไม่ต้องรีบร้อนในตอนนี้ “โหรวโหรว พรุ่งนี้เธออย่าออกไปไหนนะ อยู่แต่ในบ้านก็พอ แล้ววันมะรืนพวกเราออกไปเที่ยวกันเถอะ”
เธอพยักหน้าให้เล็กน้อย
การที่เธอพยักหน้าเช่นนี้ ก็คล้ายราวกับเป็นเวทมนตร์ที่ไหลผ่านเข้าสู่ดวงตาของเขา ทำให้จิตใจของเขานั้นรู้สึกสบาย ก่อนจะออกจากห้องด้วยท่าทีที่เต็มใจ
หลังจากที่โอวหยางลี่เดินออกไป เธอก็มองไปที่ภาพสร้อยข้อมือที่เพิ่งวาดออกมาเป็นเวลานาน
