จากการคาดการณ์ที่เธอคิด รู้สึกว่าโอวหยางลี่น่าจะไม่กลับมาแน่ ๆ คงได้เวลาที่เธอต้องเริ่มจัดการอะไรบางอย่างแล้ว
เธอหยิบเศษที่แตกหักออกมาตัดดินสอถ่าน ผงหมึกสีดำก็ค่อย ๆ หล่นออกมาเป็นจำนวนมาก ก่อนจะหล่นลงไปบนกระดาษสีขาว ไม่ช้าก็ปรากฏรอยนิ้วมือเป็นจำนวนมากขึ้นมาทันที
เธอหยิบเทปใสพวกนั้นขึ้นมาก่อนจะกดทับไปที่ลายนิ้วมือทีละตัว ทีละตัว บนเทปค่อย ๆ ปรากฏรอยนิ้วมือขนาดต่าง ๆ ขึ้นมาทันที
หลังจากทำเสร็จเรียบร้อย เธอก็ดึงเทปใสที่มีลายนิ้วมือออกมาทันที ภาพที่ยุ่งเหยิงเสียขนาดนั้น แทบจะมองดูไม่ออกเลยว่าเธอตั้งใจจะเขียนอะไรออกมา ทุกอย่างที่ทำนั้นก็เพื่อเก็บรอยนิ้วมือเท่านั้น เธอรีบขย้ำกระดาษทั้งหมดลงในถังขยะทันที ก่อนจะเข้านอน
ในวันต่อมา เมื่อเธอตื่นขึ้น โอวหยางลี่ก็ไม่ได้อยู่ที่วิลล่าแล้ว
เป็นเวลากว่าครึ่งเดือนแล้ว เว้นเสียแต่การเข้าไปโรงพยาบาลครั้งนั้น ที่อื่น ๆ ก็ล้วนแล้วแจ่มใส เป็นบรรยากาศที่ชวนน่าไปเที่ยวมากจริง ๆ ยิ่งไปกว่านั้นพรุ่งนี้พวกเธอก็ต้องออกเดินทางจากที่นี่แล้ว
