ฉีเซิ่งเทียนนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามจิ่งเป่ยเฉิน ในมือถือถ้วย กลิ่นอาหารหอมกรุ่นที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของจิ่งเป่ยเฉินลอยฟุ้งไปทั่วห้อง โดยชายที่อยู่ฝั่งตรงข้ามมองมาที่เขาอย่างเฉยเมยด้วยใบหน้าบูดบึ้ง
“พี่เฉิน เนื้อหมูสันในผัด เปรี้ยวหวานนี่อร่อยมากเลยนะ กุ้งรวมมิตรก็อร่อย อยากจะลองชิมปีกไก่ทอดดูไหม?” ฉีเซิ่งเทียนกินไปและมองเขาไป หวังจะทำให้จิ่งเป่ยเฉินรู้สึกอยากกินขึ้นมาบ้าง มันง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ?
เวลานี้หวังว่าอันโหรวจะยังมีชีวิตอยู่!
พี่เฉิน พี่ต้องกินข้าวเดี๋ยวนี้นะ!
“ถ้าพี่ยังเป็นแบบนี้ต่อไปคงหาพี่สะใภ้ไม่เจอ ร่างกายของพี่จะพังเอาได้นะ!” ฉีเซิ่งเทียนเคี้ยวหมูน้ำแดงอยู่ในปาก ซอสน้ำแดงไหลหกเลอะเทอะออกมาจากปาก
เขาจึงใช้กระดาษทิชชูเช็ดปากพลางมองไปที่จิ่งเป่ยเฉิน
แต่จิ่งเป่ยเฉินก็ยังคงมองไปที่คอมพิวเตอร์โดยไม่ขยับ ถึงแม้ว่าด้านหน้าหน้าจอคอมพิวเตอร์จะมีซุปตีนเป็ดวางอยู่ก็ตาม
แต่เขาก็ไม่รู้สึกอยากกิน
เขาไม่อยากกิน
ไม่มีความอยากกินเลยสักนิด
“พี่เฉิน งั้นฉันกินหมดแล้วนะ?” ฉีเซิ่งเทียนที่เหมือนคนบ้า เขาประเคนอาหารเลิศรสทั้งหลายอย่างมาวางตรงหน้าเขา แต่เขากลับไม่สนใจเลยสักนิด
“อืม”
