“พี่อืมอะไรของพี่! อาหารเยอะแยะมากมายแบบนี้จะกินคนเดียวหมดได้ยังไง ถ้าพี่ยังไม่กินฉันจะพาหน่วนหน่วนกับหยางหยางมาแล้วนะ ถ้ายังไม่พอจะพาคุณลุงกับป้ามาด้วย พี่รอเลยเดี๋ยวฉันจะโทรศัพท์ไป!” เขาเช็ดปากก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพลางจ้องไปที่เขา
“มานี่”
“อะไร?” ฉีเซิ่งเทียนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมามองเขา เดินไป?
หรือว่าพี่เฉินไม่อยากจะกินข้าวด้วยตัวเอง ต้องให้เขาไปป้อน?
ในฐานะพี่น้องจะให้ป้อนเขาก็ไม่ใช่ว่าทำไม่ได้ เพียงแค่มือของเขาก็ไม่ได้ขาดสักหน่อย
ท้ายที่สุดพี่เฉินก็เป็นคนที่ดูแลเขามาทั้งชีวิต
ฉีเซิ่งเทียนหยิบชามตะเกียบที่สะอาดและเดินอ้อมไปด้านข้างโต๊ะทำงานจิ่งเป่ยเฉิน ก่อนจะคีบหมูสามชั้นน้ำแดงขึ้นมาหนึ่งชิ้น “พี่เฉิน!”
จิ่งเป่ยเฉินหันไปมองหมูสามชั้นชิ้นนั้น ก่อนจะมองลงไปบนโต๊ะที่ไม่เพียงมีอาหารที่หลากหลาย แต่ยังมีกระดูกหมูอีกจำนวนมาก จากนั้นก็มองฉีเซิ่งเทียนที่ถือชามข้าวยืนอยู่ข้าง ๆ
เขากลอกตาไปมา “ห้านาที เก็บกวาดให้สะอาด!”
“พี่จะไม่กินจริง ๆ เหรอ?” ไม่ง่ายเลยที่เขาจะเกิดไอเดียล่อใจแบบนี้
ไม่คิดว่าจุดยืนของพี่เฉินจะทำให้คนทึ่งได้ขนาดนี้ ฉีเซิ่งเทียนมองเขาอย่างคิดไม่ถึง
