ห้องข้าง ๆ เป็นห้องของอันโหรวที่พักอยู่ เธอจะไปห้องด้านข้างได้อย่างไร เธอเดินไปห้องตรงข้ามโดยไม่สนใจโอวหยางลี่ที่เพิ่งเดินเข้าไปและกระแทกประตูอย่างแรงว่าเป็นยังไง
“อย่าเข้ามานะ!”
โอวหยางลี่ยืนมองประตูห้องด้านหน้าอยู่กับที่
“โหรวโหรว คราวหน้าอย่าได้รนหาที่ตายอีก! ถึงจิ่งเป่ยเฉินจะตายไปแล้ว เธอก็ต้องมีชีวิตอยู่ต่อ แบบนั้นเธอถึงจะมีโอกาสได้เจอลูก ๆ ก่อนตายเธอไม่คิดอยากจะเจอพวกเขางั้นเหรอ?”
เขารู้ว่าอันโหรวต้องยังไม่นอน เธอต้องได้ยินสิ่งที่เขาพูดอย่างแน่นอน
“ทางที่ดีคือเธอพยายามยอมรับฉันเถอะ อย่างน้อยก็เพื่อวันข้างหน้า อยู่ด้วยกัน แล้วฉันจะอยู่ข้างเธอเอง!”
แต่อันโหรวที่แบบนี้ เขาเองก็ค่อย ๆ คุ้นชินกับมันแล้ว
ไม่กี่วันที่ผ่านมา เธอไม่ยอมพูดกับเขาเลย นอกจากเวลาที่มีจุดประสงค์
เมื่อนึกถึงตอนที่เธอฉวยโอกาสช่วงเวลาที่บอดี้การ์ดเปลี่ยนกะอยู่ พุ่งตัวเข้าไปในห้องครัว หัวใจของเขาก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ
อันโหรวเดินไปที่เตียง เสียงที่พูดอยู่ด้านนอกนั้น เธอไม่อยากได้ยินแม้แต่คำเดียว
