ที่นี่มีเพียงแค่ถนนเส้นนั้น ไม่เห็นบ้านพักอื่น ๆ จากไกล ๆ ไม่มีคน ไม่มีทางหนีออกไป
เธอหวังว่าจิ่งเป่ยเฉินจะยังมีชีวิตอยู่ แบบนั้นเขาต้องหาทางตามหาว่าเธออยู่ที่ไหนและมาช่วยเธอออกไปได้แน่
แต่ว่าตอนนี้เธอต้องพึ่งพาตัวเอง
“นายอยากจะให้ฉันกลับไปเหมือนเมื่อก่อนงั้นเหรอ?” จู่ ๆ โอวหยางลี่ก็ได้ยินน้ำเสียงที่นุ่มนวลของเธอเอ่ยขึ้นมา
“โหรวโหรว เธอยอมเหรอ? เธอคิดได้แล้วงั้นเหรอ?” โอวหยางลี่ตื่นเต้นขึ้นมาทันที เขามองไปที่แผ่นหลังของโหรวโหรว อยากจะเข้าไปกอดในทันที
“แต่ว่านายไม่ใช่โอวหยางลี่คนเดิมแล้ว โอวหยางลี่เมื่อห้าปีที่แล้วไม่เคยบังคับให้ฉันทำอะไร และก็ไม่เคยจับฉันมาอยู่ที่นี่คนเดียวด้วย” เธอหัวเราะและยิ้มออกมา ก่อนจะสวมรองเท้าแตะและมองไปที่เขา “ถ้าหากนายอยากกลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อน อย่างน้อยนายก็คือนาย ฉันก็คือฉัน”
